ΑΛΧΗΜΕΙΑ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΩΝ: το ελάχιστο μέτρο να σε ψάχνω όχι να σε βρω

Έκτωρ Κακναβάτος, Μόνο εσύ ω Ποίηση έμεινε να φέγγεις μεσ’ από βράχο διάφανο ένα μίλι πάθος

2012-03-05T16:22:00.002-08:00

Πιο κορυφαίο σπόνδυλο απ’ τη σιωπή δεν έχεις χαράδρα ημνήμη μάγμα απέραντο η οργή απάνω που περίμενες έναν υετό μεσσία

[Μαπού είναι λοιπόν τα τόξα που μας ξέσκισαν τον νου; Δεν υπάρχουν ξίφη για άλλεςπληγές; Πού πήγαν λοιπόν οι άγγελοι; Τόσο πολύ προσπεράσαμε τα κυανά όνειρα τωνφτερών τους; Ποιο κορυφαίο σπόνδυλο απ’ τη σιωπή δεν έχουμε; Σφαγμένη εντός μαςμια ερώτηση δεν λέει να σωπάσει. Αρχέγονο εργαλείο πλειστόκαινο μια κοφτερήπροεξοχή στο πάθος μου, απλώνει ο χρόνος στο λιθόστρωτο… Πού θα πιάσει ρίζααυτό το σπέρμα; Εντός μου η νύχτα ταξιδεύει στα ύφαλα του ονείρου]

Σφαγμένηεντός σου μια ερώτηση δε λέει να σωπάσει (από τη συλλογή ΗΚΛΙΜΑΚΑ ΤΟΥ ΛΙΘΟΥ 1964)

Αφότου ’ξώκειλε το ζαφειρίαστέρι

ξέρα ο νους η ουλή βυθός

μόνο εσύ ω Ποίηση

έμεινε να φέγγεις

μεσ’ από βράχο διάφανο

το μόνο πλοίο

Σκούρος εστήθηκεςμονόλιθος κι αναμετράς

σε δυναστείες σε μίλια

οστά παράλληλα στονκόλουρο του λίθου

σε φάος εμβαπτισμένα οξύ

να ψήνονται ύστερα στοαλάτι

από τη μαλακιά βροχή

μια χούφτα ψίχουλα δεν σου’μεινε

πιο κορυφαίο σπόνδυλο απ’τη σιωπή

δεν έχεις

χαράδρα η μνήμη

μάγμα απέραντο η οργή

κι ο πράσινος νάρθηκας τηςαυριανής ημέρας

κι η στέγη σου λιώμα απ’του ήλιου τον τροχό

το κεραμιδί σου όνειροκαρένα σύννεφου

και πάει

όλα αγριόχηνες αποδημήσανετα σύμβολα

άστραψε σκέτη πια ηξερολιθιά

και λευτερώθηκες

Αρχή αρχή το δέρμα σου

αξία πρώτη ένα στρώμαμέταλλο

κόβεις νομίσματα για τουςλαβδακίδες

ένα μίλι πάθος για τοναχαιό ισησού

για τα χειρουβικά σφήνεςστις αρθρώσεις

για όλα το δέρμα σου γιαόλα

ώσπου το υπέρμαχο τείχοςσχίζεται

ύστερα παιδιά πρησμένα απότο φως

ψάχνουν για ένα κομμάτιέλασμα

να κόβει

Πώς να ξεχάσω τηφραγκοσυκιά σου

τη μόνη που έμεινε

να περιμένει τον υετό

να περιμένει

μέσα σε δεκατέσσεριςχιλιάδες ήλιους δυσμενείς

όταν το καθημερινό μουχέρι

δίνεται μουσκεμένη ψίχα

σε οισοφάγους στην κάθεσκέψη;

ύστερα πελώρια ρωγμή ωςκάτω

το στρόντιο δεσπόζειφρέσκο

απάνω που περίμενες ένανυετό μεσσία

Άλλο από ένα παραλήρημαδεν σου ’μεινε φυσίγγι

δεν έχει άλλη εκβλάστησηαπό την φλέβα σου

που πλημμυράει τηνπολιτεία συρίζοντας

ως τον ενδότοιχο

σφαγμένη εντός σου μιαερώτηση δε λέει να σωπάσει

ανατέλλει δύει εντάφιαπλησιφαής

με φεγγάρια χαίνει μεπαλίρροιες

όπως απλώνει στα ορυκτά τοέκζεμα του πλανήτη

κι από τη βολή του πρόγονουδε σβήνει η ηχώ

Όταν το μελαψό μετάλλευματης νύχτας

διηνεκές επίμονο έμβρυο

εκλιπαρεί το υπόλοιπο τηςκύησης

που αστράφτει περασμένοστο λαιμό

όπως η πείνα στα εντόσθια

πρόγονε εαυτέ μου πόσα θα’πρεπε να πω

γι’ αυτά τα σπλάχνα σεκάθειρξη;

πόσα να πω για την ειρκτήστο όνειρο

όταν η θάλασσα ανέκκλητηανασύρει

την απόκρημνη παλάμη τουθεού

γεμάτη αρχαία ναυάγια καιπεταλίδες

όταν τα σάστισες

που στο πλευρό σουταίριασε το εύρημα

και φωταψία στο βυθό του οαύγουστος

χταπόδι κάρφωσε το νου μετο καμάκι

πόσα να πω όταν προέκταση ναυάγιου

εντός μου η νύχτα ταξιδεύει

όταν σαν έλασμα φεγγοβολά

στα ύφαλα του ονείρου η αρμύρα

Περάσαμε λοιπόν οιάνθρωποι από δω;

καπνοί αρχαίοι ξέμειναν

στη μνήμη

στους φεγγίτες

κάρβουνα οι παντοκράτορες

κι οι θόλοι μελαψοί

πηχτός

απλώνει ο χρόνος στολιθόστρωτο

άλλη τροφή από το πέτρωμαδεν έμεινε

πού θα πιάσει ρίζα αυτό τοσπέρμα;

Στη νέα μεθόριο πρωτόζωολαβώνεσαι

απ’ την αυθυπαρξία και τοσέλας

να βυθομετράς το θάνατο

στο γνεύσιο

η σάρκα σου

γυαλί απέραστο κατά εξάδες

δάσος τα πετρένια οστά

σχίζουν σε βέργες τονάνεμο

μα η ρίζα έγκυα οδοιπορείσα θειάφι

Ανυποχώρητος στίλβειςανθρακίτης

αύριο βλήμα φθείρεσαι σετροχιά

μένεις μόνο η τροχιά

κι η μοίρα σου κεντρόφυγη

να ερμηνεύεις, ναερμηνεύεις

πολύ πιο πριν δεν ήσουναέγχρωμη βοή;

Ποιος για το συμβάν θα πειτου λίθου

το ίζημα λέω τ’ αχνάρι μου

στην ίδια φλέβα χυμένο μετο φως

το καθημερινό μου σκύρο

η φρέσκια οργή

χιλιάδες χρόνια ανέβαινεμε το μεδούλι

λάβα τη λάβα σ’ έλατουκορφή

λίθο το λίθο ως το σύννεφο

το πώς από σκούρα τύρφηαναδύθηκα

αν το ξέρεις δίδυμή μουαστραπή

σε μια κλιτή αν ασκητεύειμε τις ρίγανες

αν στίλβει απλησίαστο

όταν στη θάλασσα βαθιάκαίονται τ’ άστρα

το πώς ιερουργείς στοάδυτο αρχιερέα χρόνε

ποιος θα το πει

Στη φέτα του στεγνούψωμιού

γλυκό πικρό αλείβουμε τομεσημέρι

η σκέψη από τη γενιά τουαλγόλ

γυαλίζει όραμα βαθιά στοαίμα

θρύμματα οι μάχες τα οστά

οι νύχτες οι νίκες

στα δόντια οξείδιομολυβένιο η δίψα

Να ενεδρεύεις το τρίξιμοτου ήλιου

το μέγιστο μόλυβδο

ασύμμετρος να οδομαχείς

λογισμέ μου αρχάγγελε

όταν οι ορδές είναι κιόλαςμες στην πόλη

με πράσινη εξάρτυσηλεηλασίας

όταν πυρίμαχος ορθοστατείο παιδεμός

κι ο λίθος έγκαυμα

Τι είναι που έμεινε από τοκενό

που δεν ταυτίστηκα μαζίτου ακόμη

το εύρος πλατυτέρας ψηλάσε τέμπλα

οι άγιοι ποταμοί πουδιαπερνούν εγκάρσιοι

η ανυπαρξία ένοχου για τοθάμπος της αυγής

και το βυθισμένο όραμα

κι αυτό που σύλησε

το όσο σέρνει στα θαλάμι οπολύποδας

κι αυτό ακόμη το λογάριασα

μόνο για να επεκταθεί μιαίνα στο κενό

το σχήμα μου η πρόσχωση

στον άφθορο ασβεστόλιθο

Όταν κατάφωτο

αναδύθηκε το πρώτοακρωτήρι

με παράπλεες ένας θάνατοςπρωτόπλαστος

δεν ήταν έκρηξη τοδευτερόλεπτο ακόμη

με είχα κατάσαρκα τηνκίνηση εσώρουχο

βρήκα το σπέρμα σου

τη μάζα έμβρυο

ένα θεό μέσα στην πέτραβρήκα που με γνώριζε

κι άστραψα πλάι του κοπίδιλίθινο

[επιλογές λέξεων από ποιητικές συλλογές τουΈκτοτα Κακναβάτου, σε σένα που ποιος ξέρει πόσες φορές η λατρεία σου θα μουγίνει γέφυρα να περάσω απ’ την άβυσσο στο καυτερό γήινο αίμα. Και μόνο το βήμαμένει κατά σένα, το ελάχιστο μέτρο να σε ψάχνω, όχι να σε βρω. Σου φωνάζω: «σ’όλα τα στέρνα κάρφωσε το φως κι ύστερα τίποτα πια εξόν το νόημά σου»]

Νάνος Βαλαωρίτης, Μιλάω με πρόσωπο αποστραμμένο, όχι γιατί φοβάμαι μη με δείτε, αλλά γιατί είμαι ο καθένας

2012-02-28T17:34:00.001-08:00

Κι έμεινε μες στο χωράφι μόνη μια κρυφή καταπακτή που άματην ανοίξεις βγαίνει το σκοτάδι του μυαλού που αχόρταγο καταβροχθίζει κάθε λέξηπου γεννάω

Τίποταδεν μας εμποδίζει να βεβαιωθούμε αν είναι πραγματική η θάλασσα που σπαράζειπάνω στα βράχια σαν γυναίκα αλυσοδεμένη στη στεριά. Όμως πρέπει πρώτα ναχαράξουμε στην πέτρα ένα χαμόγελο, ν’ ανάψουμε στους στίχους μερικές μεγάλεςφωτιές όπως το απαιτούν οι συνήθειες των ναυαγών και η φαντασία των ποιητών. Γιατου λόγου το αληθές…

Κάθελέξη που γεννάω (από τη συλλογή ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΚΑΤΩ ΤΗΣΓΡΑΦΗΣ, Νεφέλη 1984)

Κάθε λέξη που γεννάω –μπαμ μπαμ

Καταβροχθίζεται διαμιάς-

Από μια καταπαχτή-

Στο πάτωμα ενός σπιτιού-

Που το χτίσαμε χωρίςκαμιά-

Χειρωνακτική δουλειά-

Δυο νοματαίοι με γυαλιά-

Ένας ψηλός κι ένας κοντός-

Με μπλουζάκι και μεγραβατίτσα-

Παίζοντας δυο μπαγλαμάδες-

Και νάσου κι έρχονται απόψηλά-

Δυο άγγελοι με φλογέρα-

Σπαθιά που κυματίζουνε-

Και χωρίς καμιάχειρονομία-

Βάζουνε φωτιά στο σπίτι-

Που το ’χτισαν τα δυοπαιδιά-

Κι έμεινε μες το χωράφιμόνη-

Μια κρυφή καταπαχτή-

Που άμα ανοίξεις βγαίνει-

Το σκοτάδι του μυαλού

Που αχόρταγοκαταβροχθίζει=

Κάθε λέξη που γεννάω –ντουγρού.

Αντί-κειμενικοποίηση(από τη συλλογή ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΚΑΤΩ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ, Νεφέλη 1984)

Μιλάω με το πρόσωποαποστραμμένο. Καταστρέφω

Πίσω μου ό,τι έχω, χαρτιά,δαχτυλικά αποτυπώματα,

Ενθύμια, χειρόγραφα,γράμματα, ρούχα, μπανιερά

Παπούτσια, κάθε ίχνος πουπροδίδει βίωμα. Μιλάω

Με το πρόσωπο απόστραμμένο… Αναλύω την κατάσταση

Το κάνω ψύχραιμα, χωρίςεμπάθεια, με απόλυτη ενέργεια

Χωρίζω τα γεγονότα απ’ τιςφαντασιώσεις. Δεν προφητεύω

Διαπιστώνω με τρομερήσχολαστικότητα τα συμβάντα

Τοποθετώ στην αλυσίδα πουσυνδέει χειρονομίες, εκφράσεις,

Τις εκατέρωθεν απώλειες,τη συμπόνια, με το υψωμένο

Δάχτυλο, την ενδοσκόπηση,την εγκαρτέρηση,

Την επίσημη διαστρέβλωσητων ειδήσεων, τη θεωρία

Και την πράξη, τα όνειραμεταξύ τους, τις νύχτες στη
Σιγκαπούρη, με το απόγευμα στο Ρίο Ιανέιρο,

Τις μέρες του καλοκαιριούστην εξοχή με τις ώρες

Του γραφείου το χειμώνα,τις άδειες στιγμές ανίας

Με την πλούσια εμπειρίαμιας νέας συνάντησης, τον τόνο

Με το ύφος, τη δομή μιαςφράσης με τη σημασία της,

Τον έναν άνθρωπο με τονάλλο, την ουσία της ζωής

Με την επιφανειακή έννοιαπου τις αποδίδουμε,

Το χρέος το ηθικό όπωςδιαφέρει από πρόσωπο

Σε πρόσωπο, την έφεση προςτο απόλυτο όπως τη βλέπει

Ο καθένας μ’ άλλο τρόπο,τα επεισόδια που συσσωρεύονται.

Τους πυροβολισμούς τωναστυνομικών τμημάτων, τις

απόπειρες δολοφονίας, τιςμανιακές εκδηλώσεις του τύπου,

Την υστερία των μεγάλωναστέρων του Κινηματογράφου,

Το πανικό του πλήθους σεμια διαδήλωση, την εγκαρτέρηση,

Την αποφασιστικότητα, τονηρωισμό παιδιών, που χθες ακόμα

Κρεμιόντουσαν απ’ ταφουστάνια της μάνας τους, τα βασανιστήρια

Που διαψεύδονται καισυνεχίζονται αδιάλειπτα, τις μπόμπες,

Την παρανομία, τις οργανώσεις,την παράλληλη εξουσία των ανταρτών

Της πόλης, τους στασιαστές,τα πλοία του Έκτου Στόλου,

Τη λεμονάδα Ήβη, τατσιμέντα Ηρακλής, τα λογοτεχνικά βραβεία,

Τις ταινίες Μπουνουέλ, τουΜπερτολούτσι, του Γκοντάρ,

Τη ρητορεία των εκπροσώπωντης επιστήμης

Ιδεολογίας, τηνκοινοτυπία, τις διαμαρτυρίες, την έμφαση

Στο χτυπημένο πόδι, τοτραβηγμένο πιστόλι, την αυτοκτονία,

Τους δισταγμούς της αντίστασηςνα χύσει αίμα, την ειρωνεία,

Την εγκαρτέρηση, τοσαρκασμό, τη λεμονάδα Ήβη,

Τα παγωτά στα διαλείμματατου έργου… Το Έργο

Το ίδιο που βρίσκεταιπάντα μπροστά μας και που έχει

Ως μοναδικό σκοπό τηνολοκληρωτική απελευθέρωση του

Ανθρώπου απ’ τα δεσμά του…Τα χιόνια στην Πάρνηθα,

Το κύμα του Σαρωνικού.Μιλάω με το πρόσωπο

Αποστραμμένο, όχι γιατίφοβάμαι μη με δείτε, αλλά γιατί

Είμαι ο καθένας…

[επιλογές λέξεων από ποιητικές συλλογές του ΝάνουΒαλαωρίτη, που αύριο, καβάλα σε μια ωκεανίδα, θα βγούνε ποιήματα έτοιμα στιςδενδροφυτεμένες μεριές της οικουμένης. Γιατί, όταν φανεί πια η θάλασσα, τίποταδεν μας εμποδίζει να βεβαιωθούμε αν είναι πραγματική, τις νύχτες που το πέλαγοςροχαλίζει σαν άνθρωπος που βλέπει εφιάλτες]

Μιχάλης Κατσαρός, Υπάρχουνε προϋποθέσεις για μια καινούργια άνοιξη

2012-02-21T00:34:00.000-08:00

Εγώ πάλι μέσα στο πλήθος διακλαδίζομαι, η θέλησή μου πουκαταπατήθηκε τόσους αιώνες διακλαδίζεται μέσα στο πλήθος, γι’ αυτό μαζεύω τουςσκόρπιους σπόρους μου για την καινούργια μακρινή μου ανάσταση

«Θέλω να υπάρχουν πολλοί ποιητές, γιατί οποιητής είναι ο μόνος λόγιος που κινεί κάποια άλλα νήματα μέσα του, κρύβει έναβάθος που σε οδηγεί στην πραγματική εξουσία, είτε στην πραγματική σωτηρία»…«Τώρα το πώς εγίνηκε το απαίσιο πλήθος να στριμώγνεται πάλι στα κάγκελα ναστρώνει χαλιά γι’ αυτή την παρέλαση, πως εγίνηκε και οι ποιητές τα λάβαρακρατώντας να γράφουν ύμνους, την αναπνοή κρατώντας να χειροκροτούν ακατάπαυσταόλους τους επισήμους, πώς εγίνηκε να ετοιμάζουνε κρυφά να παραδώσουν τα κλειδιάκαι την υπόκλισή τους, μην το ρωτήσετε! Γιατί, ως και σε μένα τον αδιάφοροέχουνε εισχωρήσει σα μυστικοί χωροφύλακες οι Βησιγότθοι»)

ΚατάΣαδδουκαίων (από την ομότιτλη ποιητικήσυλλογή, Εκδόσεις ΚΕΙΜΕΝΑ )

Πλήθος Σαδδουκαίων

Ρωμαίων Υπαλλήλων

μάντεις και αστρονόμοι

(κάποιος Βαλβίλος εξΕφέσου)

περιστοιχίζουν τονΑυτοκράτορα.

Κραυγές απ’ τον προνάρθηκατου Ναού.

Απ’ τη φατρία τωνεβιονιτών κραυγές:

Ο ψευδο-Μάρκελος ναπαριστάνει το Χριστό.

Διδάσκετε την επανάστασινκατά του πρίγκηπος

Οι Χριστιανοί να ’χουνεδούλους Χριστιανούς.

Η αριστοκρατία του Ναού ναεκλείψει.

Εγώ απέναντί σας έναςμάρτυρας

η θέλησή μου πουκαταπατήθηκε

τόσους αιώνες.

Τους ύπατους εγώ ανέδειξαστις συνελεύσεις

κι αυτοί κληρονομήσανε ταδικαιώματα

φορέσαν πορφυρούν ατίθασονένδυμα

σανδάλια μεταξωτά ήπανοπλία

εξακοντίζουν τα βέλη τουςεναντίον μου-

η θέλησή μου πουκαταπατήθηκε

τόσους αιώνες.

Τους άλλους απ’ την πέτρακαι το τείχος μου

καθώς νερό πηγής τους είχαφέρει

η θρησκεία τουςμυστηριώδης δεισιδαιμονία

τ’ άλογά τους απ’ τονκάμπο μου.

Δεν μου επέτρεψαν να δωτον Αυτοκράτορα

τους ύπατους δεν άφηναν ναπλησιάσω

σε μυστικά συμπόσια κιένδοξα

τη θέλησή μου τηνκαταπατήσανε

τόσους αιώνες.

Τώρα κι εγώ υποψιάζομαι

όλο το πλήθος τωναυλοκολάκων

όλους τους ταπεινούςγραμματικούς

τους βραβευμένους με χρυσάπαράσημα

λεγεωνάριους καιστρατηλάτες

υποψιάζομαι τις αυλητρίδεςτη γιορτή

όλους τους λόγους καιπροπόσεις

αυτούς που παριστάνουνετους εθνικούς

τον πορφυρούν χιτώνα τουπρίγκηπος

τους συμβουλάτορες καιτους αιρετικούς

υποψιάζομαι συνωμοσία

νύχτα θα ρεύσει πολύ αίμα

νύχτα θα εγκαταστήσουν τηβασιλεία τους

νέοι πρίγκιπες με νέουςστεφάνους

οι πονηροί ρωμαίοιυπάλληλοι του αυτοκράτορος

τοιμάζουνε κρυφά ναπαραδόσουν

να παραδόσουν τα κλειδιάκαι την υπόκλισή τους.

Εγώ πάλι μέσα στο πλήθοςδιακλαδίζομαι

η θέλησή μου διακλαδίζεταιμέσα στο πλήθος

μαζεύω τους σκόρπιουςσπόρους μου

για την καινούργια μακρινήμου ανάσταση

μαζεύω.

ΒΗΣΙΓΟΤΘΟΙ(από την ποιητική συλλογή ΚΑΤΑ ΣΑΔΔΟΥΚΑΙΩΝ, ΕκδόσειςΚΕΙΜΕΝΑ )

Άξαφνα η πόρτα μας άνοιξε.

Πρώτος κατέβαινε οΑυτοκράτορας

με καινούρια στολή

ο νέος αρχιεπίσκοπος

ο υπουργός παιδείας καιθρησκευμάτων

(η εργάτρια Ντούμπιοβαπαρήγαγε δεκαπέντε χιλιάδες πορήρια)

ο στρατάρχης ήρωας τηςμάχης Σαρώ

πιο πίσω οι αυλοκόλακες

οι υπάλληλοι όλοι με ταςσυζύγους των

ο πρόεδρος του ανωτάτουδικαστηρίου

στο τέλος ένα παιδί πουήταν ο γελωτοποιός.

Εγώ αντιπροσώπευα ταστρατεύματα της Κορέας

των Γάλλων πατριωτών

των Ισπανών εξορίστων

την παυμένη εφημερίδα«Ελεύθερη Γνώμη»

την άλλη που έμεινε μόνονο τίτλος της.

Οι ποιητές κρατώντας ταλάβαρα

έγραφαν ύμνους

κρατούσαν την αναπνοήμπροστά στους επισήμους

χειροκροτούσαν ακατάπαυσταόλους τους ρήτορες.

Τώρα το πώς εγίνηκε τοαπαίσιο πλήθος

να στριμώγνεται πάλι στακάγκελα

το πώς εγίνηκε

το συνδικάτο των οικοδόμων

να στέλνει ομόφωναψηφίσματα

να στρώνει χαλιά γι’ αυτήτην παρέλαση

μην το ρωτήσετε.

Φταίει αυτός που ήτανεδίπλα μου

όπου στην κρίσιμη ώρα σ’αυτή τη σιωπή

εψιθυριζε:

Η μύτη της κυρίας Δημάρχουθυμίζει τη γεωγραφία.

Το τι ακολούθησε δενπεριγράφεται.

Διαδόθηκε μέσα στοαδιάφορο πλήθος η φήμη

οι υπουργοί θορυβήθησαν

ο πυγμάχος που έγινεχωροφύλακας έλαβε θέση

στους διπλανούς διαδρόμους

οι πυροσβέστες πλησίασαν

ο πρόεδρος χτυπούσε μέσαστην αίθουσα τον κώδωνα

σβήστηκαν τα κεριά τουναού

κι κει στη μεγάλη τουςσύγχυση τα κατάφερα

μ’ ένα μικρό βηματάκιάξαφνα να βρεθώ

να θαυμάζω το θέαμα.

Όταν τα φώτα ξανάναψαν

η χάλκινη πόρτα αμίλητηέκλεισε όπως φαίνεται

και δίπλα μου οι γυναίκεςξεφώνιζαν

τραβούσαν τα μαλλιά τουςτσιρίζοντας

όχι γιατί δεν πρόλαβαν τηνπαρέλαση

όλων των επισήμων

αλλά που χάσανε μέσα στοσκότος

τους άνδρες τους.

Οι πάροδοι που οδηγούσανπρος τις εξέδρες

στις πόρτες των ναών καιτων φυλάκων

στους διαδρόμους τωνεξοχών

στα δημόσια πάρκα

στα κρατικά εκπαιδευτήρια

στη δουλειά με το κομμάτι

στην ποινή του θανάτου

παντού παντού παντού

ως και σε μένα τον αδιάφορο

είχανε εισχωρήσει σα μυστικοί χωροφύλακες

οι Βησιγότθοι.

Μη σκεφτείς άσχημα για τους Βησιγότθους

είναι κάτι ακίνητα μαζεμένα υποκείμενα

που παριστάνουν τους επιδρομείς.

Πάντως θα καταλάβατε τοναρχαίο ναό

τι αντιπροσώπευε ογελωτοποιός

τι αντιπροσώπευα εγώ ογελοίος

ποιοι οι Βησιγότθοι οιαρχιεπίσκοποι

κι ο ένδοξος αυτοκράτορας.

Υπάρχουνε προϋποθέσεις γιαμια καινούργια άνοιξη

[Αντισταθείτε σ’ αυτόν που χτίζει έναμικρό σπιτάκι και λέει: καλά είμαι εδώ. Αντισταθείτε σ’ αυτόν που γύρισε στο σπίτι και λέει: Δόξα σοι ο θεός Αντισταθείτε στην κρατική εκπαίδευσηστο φόρο σε μένα ακόμα που σας ιστορώ. Αντισταθείτε σ’ αυτόν που χαίρεται απ’ την εξέδρα ώρες ατέλειωτες τιςπαρελάσεις στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες σ’ όλα τ’ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι σ’ αυτήτην άγονη κυρία που μοιράζει έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν στις κολακείεςτις ευχές τις τόσες υποκλίσεις από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό αρχηγότους σε μένα ακόμα που σας ιστορώ. Αντισταθείτε πάλι σ’ όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι στιςφοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία στα εργοστάσια πολεμικών υλών σ’αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια στα θούρια στα γλυκερά τραγούδια με τουςθρήνους στους θεατές στον άνεμο σ’ όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς στουςάλλους που κάνουνε το φίλο σας ως και σε μένα ακόμα που σας ιστορώ αντισταθείτε.

Ανδρέας Εμπειρίκος, Τα σύννεφα της ηδονής μέσα στη δόξα τους καθώς καθρέφτης του καιρού μιας εποχής τρανού υπερρεαλισμού

2012-02-14T00:50:00.001-08:00

Η τρυφερότητα των μαστών: μια γυναίκα κάποτε μας σταματάστα κάστρα των ανέμων. Αν δεν γελάσει, πρόκειται να βρέξει άνευ ορίων άνευ όρων

[Η κωπηλασία ήτανε κοκκινωπή. Το σπέρμα πουδιασχίζαμε ήταν πλουσιότερο και απ’ το νερό των θερμοτέρων εορτών γι’ αυτόφτάσαμε ασυγκρίτως ανώτεροι και ως λαμνοκόποι και ως αγωγοί του λυτρωμού μας.Τώρα μας ζητωκραυγάζουν και οι χθεσινοί σχιζομύκητες και κανείς δεν μυκτηρίζει.Στα μπράτσα μας ανθούν αμυγδαλιές και από τα μάτια μας ανεβαίνουν καικατεβαίνουν οι κλίμακες των αλουργίδων με ζέση και με αυταπάρνησηχειραφετημένων νοσταλγών της κατ’ εξοχήν γυναίκας]

ΣΚΟΠΙΑ (από την ποιητική συλλογή ΕΝΔOΧΩΡΑ Εκδόσεις Γαλαξία 1934)

Κρατάμε μεσ’ στα χέρια μας ταπρόσωπά μας

Και βλέπουμε χρωματιστέςεκτάσεις

Οι σκέψεις μας γίνονταιγεννιούνται

Στην κάθε μας ματιά.

Δεν άνθησαν ματαίως τόσαθαύματα

Η χάρη τους είναι ψηλήπερικοκλάδα

Που σφίγγει τα μελλούμενα καιτη ζωή μας

Μέσα στ’ αστέρια.

Τα μούρα (από την ποιητική συλλογή ΕΝΔOΧΩΡΑ Εκδόσεις Γαλαξία 1934)

Σημαδεμένη απ’ το πρωί θαπεριμένει

Ορθή στη νύχτα κάθε ψηλαφήσεως

Αγαπητή σφαδάζουσα και μ’ ένανήχο

Στο βάθος της σιγής πουλιγοστεύει

Κι έπειτα αυξάνει την ψιχάλατων ωρών.

Το φέγγος σαν σουραύλι τηςαιθρίας

Γεμίζει με τα στάχυα του ταδαχτυλίδια

Που τα φορούν γυναίκεςκρεμασμένα

Ανάμεσα στα στήθη τους κιανάμεσα

Στα δροσερά φυλλώματα τηςευτυχίας.

Μέρος Πομπής (από την ποιητική συλλογή ΕΝΔOΧΩΡΑ Εκδόσεις Γαλαξία 1934)

Το ρίγος των ενιαυτών δενείναι παραπέτασμα

Είναι τριαντάφυλλο με λεμονιέςστα χείλη

Είναι κουμπί σε φόρεμαβελούδινο

Και βάσις των οικίσκων μιαςπολίχνης.

Κάποτε πιάνουν τα ζαρκάδια ταπαιδιά

Και γρήγορα τα παρατούν

Γιατί διασκεδάζουν περισσότερο

Να βλέπουν τα κουδούνια τηςανοίξεως.

Το ρίγος των ενιαυτών σκορπάτη ζάχαρη

Στα χείλη που φιλούν τηνοπτασία

Μια συναυλία στη ζωή και στασοκάκια της

Κι έπειτα πάλι τα σφυρίγματα

Κόρη (από την ποιητική συλλογή ΕΝΔΟΧΩΡΑ Εκδόσεις Γαλαξία1934)

Το σπίτι βρίθει από χαρά

Καθώς λαγήνι πλήρες γάλακτοςστον ήλιο

Ένα κορίτσι στο παράθυρο κρυφά

Δίνει τα στήθη της σταπεριστέρια.

Γιομάτα σφύζουν τα βυζιά

Και στέκουν όρθιες οι ρώγες

Τα πιπιλίζουν τα πουλιά

Κι αίφνης το γάλα ξεχειλίζει.

Ο Ανδρέας Μπρετόν (από την ποιητική συλλογή ΕΝΔOΧΩΡΑ Εκδόσεις Γαλαξία 1934)

Ασύγκριτο πουλί της οικουμένης

Στέκεις σαν κρύσταλλο στηνκορυφή των υψηλών Ιμαλάϊων

Με στιλβηδόνα και με σθένοςκαι με πάθος

Καταμεσής στον βράχος τηςσποριάς σου

Ηρωικό πουλί της οικουμένης

Που μοιάζεις σαν αρχάγγελοςκαι λέων

Δεν ταξινόμησες ποτέ καμιάφενάκη

Μα τη φωνή σου σήκωσες στηνγαλανή αιθρία.

Φανατικό πουλί της οικουμένης

Γερό στην πάλη και πολύκαρποστη σημασία

Όρθιο μες στα φτερά σουανοιγοκλείνεις

Πάντα με βεβαιότητα το μάτι.

Το χέρι (από την ποιητική συλλογή ΕΝΔΟΧΩΡΑ Εκδόσεις Γαλαξία1934)

Ψιλή κραυγή και συνεχώςαποψιλούται

Σαν μίσχος μιας νεάνιδος στονάνεμο

Φεύγουν τα πέταλά της ένα-ένα

Μεσ’ την ανταύγεια τουφουστανιού της.

Η ρώμη τέτοιου πάθους πια δενχάνεται

Μένει δεμένη στις ψυχές τωνφορεμάτων

Μεσ’ τα γαλάζια βλέφαρα καιτην λευκή της μπλούζα

Που φάνταζε σαν κυανή πρινγίνει στεναγμός

Η άκρη (από την ποιητική συλλογή ΕΝΔΟΧΩΡΑ Εκδόσεις Γαλαξία1934)

Η λησμοσύνη απλώθηκε στηναμμουδιά

Κι όλα τα ψάρια θα ’ρθουν ναχαϊδέψουν

Τα ολόξανθα μαλλιά της και τοστήθος

Μεσ’ το γαλάζιο ψίθυρο τωνντροπαλών κυμάτων

Και να που σπάζουν τώρα τα’αντιστύλια

Κι ανθούνε στις μαντήλιες ταφιλιά

Που δίνουν μεσ’ στο σκότος στακορίτσια

Οι ταυρομάχοι με τις κίτρινεςχλαμύδες.

Βορειοανατολική παλάμη (από την ποιητική συλλογή ΕΝΔOΧΩΡΑ Εκδόσεις Γαλαξία 1934)

Φλοιέ της Γης

Δέξου τα παραμύθια μεσ’ ταδένδρα

Δέξου την επιδέξια τρυφερότητα

Που σου προσφέρουν οι ερασταί.

Λίγα φλουριά πουλιούνται τοπρωί

Μα πάμπολλα το μεσημέρι και τοβράδυ

Φλοιέ της γης μην το φοβάσαιτο σκοτάδι

Μας φέρνει πάντα την αυγή

Κρυμμένη φτερά των πίππων.

Η ώρα του δείκτου (από την ποιητική συλλογή ΕΝΔOΧΩΡΑ Εκδόσεις Γαλαξία 1934)

Βρέφη κρατούν ιππόδρομο σταχέρια

Μικρές σταγόνες πέφτουνε στονήλιο

Από το μέλι βγήκε ο προφήτης

Που μας συμβούλεψε να μείνουμεστο ρίγος

Της ικεσίας των αχνώνεκφορτωμάτων.

Πότε θα φύγω το καλλίτεροφανάρι

Μια προσβολή να φέρει στοσαράφη

Μια δέησι στα κύτταρα τουχρόνου.

Τα βλέφαρα (από την ποιητική συλλογή ΕΝΔΟΧΩΡΑ Εκδόσεις Γαλαξία1934)

Προστρέχουν πάντα τα νερά

Τα χρόνια πέφτουνε στουςκαταρράκτες

Και μια ριπή ξαφνιάζει ταπουλιά

Όμως δεν θύμωσαν τα περιβόλια

Βόλια χαράς σφυρίζουν μες ταφύλλα

Είναι τα μήλα κόκκινα

Κι ένα διαβάτης κόβει μερικά

Στέαρ (από την ποιητική συλλογή ΕΝΔΟΧΩΡΑ Εκδόσεις Γαλαξία1934)

Η πλάστιγξ κλίνει εκεί πουπροτιμάμε

Κατά την ερμηνεία που τηςδίνουμε

Κάθε φορά που επιτυγχάνουμεστα ζάρια.

Και ιδού που επιτυγχάνουμε καιπάλι

Αφού τα ζάρια πέσαν στν κοιλιάμιας γυναικός

Μιας γυναικός γυμνής καικοιμωμένης

κατόπιν κολυμβήσεως στην άμμο.

Αυτή η γυναίκα καθώς λεν οιθρύλοι

Είχε το θάρρος να περάσειμοναχή της

Γυμνή με στέαρ των κολυμβητώνστο σώμα

Μια θάλασσα πλατειά καιφουσκωμένη

Από τους στεναγμούς τουγλυκασμού πολλών αγγέλων.

Όχθη (από την ποιητική συλλογή ΕΝΔΟΧΩΡΑ Εκδόσεις Γαλαξία1934)

Είμεθα στην όχθη σαν προβλήτες

Τα χέρια μας απλώνονται στονουρανό

Και κατεβάζουν τα πουλιά

Και τα κελεύσματα τωνοδοιπόρων.

Μια γυναίκα κάποτε μας σταματά

Αν δεν γελάσει πρόκειται ναβρέξει.

Βλάστηση (από την ποιητική συλλογή ΕΝΔOΧΩΡΑ Εκδόσεις Γαλαξία 1934)

Στα χέρια μας ακμάζουν ταπαιδιά μας

Και παίζουν με την κόμη μας

Κι ακούνε τη λαλιά μας.

Η κεφαλή μας ζει

Μαζί με τους κορμούς μας

Δόξα σε μας και τις γυναίκεςμας

Και δόξα στα παιδιά μας

Τα βέλη (από την ποιητική συλλογή ΕΝΔΟΧΩΡΑ Εκδόσεις Γαλαξία1934)

Ένα κορίτσι σ’ ένα κήπο

Δυο γυναίκες σε μια γλάστρα

Τρία κορίτσια στην καρδιά μου

Άνευ ορίων άνευ όρων.

Μια παλάμη σ’ ένα τζάμι

Μια παλάμη σ’ ένα στήθος

Ένα κουμπί που ξεκουμπώνεται

Ένα βυζί που αποκαλύπτεται

Ενώ ο τοξότης με τα βέλη

Λάμπει ψηλά στον ουρανό

Άνευ ορίων άνευ όρων.

Η προεξοχή (από την ποιητική συλλογή ΕΝΔOΧΩΡΑ Εκδόσεις Γαλαξία 1934)

Το βύθισμα του κόρακος στοδιάστημα

Συμπαρασύρει τα νερά τωνποταμών

Κυλούν οι βράχοι στις φιάλες

Και το κρασί μετουσιώνεται.

Τα σμήνη των βεγγαλικών μεσ’τα μπουκέτα

Παλίρροια των αναμνήσεων σεμια στιγμή

Θέατρον πλήρες κόσμου πουαλαλάζει

Η κάθε ανάμνηση στην καταχνιά

Ενόραση (από την ποιητική συλλογή ΕΝΔOΧΩΡΑ Εκδόσεις Γαλαξία 1934)

Το ακροατήριον βοά καιπεριμένει

Δέθηκε χθες και πρόπερσι στηνκορυφή του

Η νέα μηχανή με τα πανέρια

Των αρωμάτων και τωννυχτερινών βλυσμάτων.

Το ακροατήριον βοά καιπεριμένει

Με την ευχή του θερινού τουπέπλου

Βέλα σιγής και βέλη τηςοράσεως

Απανωτά στα κρόταλα της εσοδείας

Θλάσις (από την ποιητική συλλογή ΕΝΔOΧΩΡΑ Εκδόσεις Γαλαξία 1934)

Σήμερα τήκονται τα χελιδόνια

Βάναυση λύσσα που μεθά τουςοργωτάς του πόνου

Τώρα που τα παιχνίδια τωναιλουροειδών

Προδίδουν τη διάθεσι της ώρας.

Α τα καημένα τα χελιδόνια

Τήονται αδίκως μεσ’ τον ήλιο

Σε μια φωτιά που ανάψανε μερούμι

Οι τυμβωρύχοι.

Α τα καημένα χελιδόνια

Την μοίρα τους την είπεψίθυρος

Τσιγγάνας με μαστούςπαλλομένους

Πριν πέσει ο ήλιος στα ξανθάπλεμάτια

Των αλιευτικών της ανοιχτήςθαλάσσης.

Ράμφος ή Η νίκη του Υπερρεαλισμού (από την ποιητική συλλογή ΕΝΔOΧΩΡΑ Εκδόσεις Γαλαξία 1934)

Η πόλις εδραιώθηκε και στέκει

Μέσα στη δόξα της καθώςκαθρέφτης του καιρού της

Οι μιναρέδες της λογχίζουνεκαι δρέπουν

Τα σύννεφα της ηδονής.

Η πόλις σκόρπισε τα δώρα τηςστο νάμα

Μιας εποχής που δεν μαραίνεταιστο χρόνο

Μιας εποχής τρανής γαλανομάτας

Με ελιές της Καλαμάτας σταμαλλιά της.

[επιλογές λέξεων από την συλλογή τουΑνδρέα Εμπειρίκου ΕΝΔΟΧΩΡΑ, με ευχές για τα παραπατήματα των θλιμμένων και τωνκορυβαντιώντων. Είναι τα βλέφαρά μου διάφανες αυλαίες: όταν τ’ ανοίγω βλέπωεμπρός μου ό,τι κι αν τύχει, όταν τα κλείνω βλέπω εμπρός μου ότι ποθώ τη νύχταπου συνεπήρε τα υπόλοιπα κλωνάρια και στη ρίζα του δένδρου των μεγάλωνολισθημάτων έμεινε σποδός τετελεσμένων γεγονότων. Μπορεί, έτσι, η απαίτησις τωνκρίνων να μην εξεπληρώθη αλλά ζωήρεψε το φέγγος του άσπιλου στήθους της λέξηπρος λέξη δεσποινίδος]

Ανδρέας Εμπειρίκος, Άνοιξε το στήθος σαν βεντάλια και έγειρε την ώρα που σηκώνονται οι θρύλοι των σκοτεινότερων πόλεων

2012-02-06T01:32:00.000-08:00

Παράμερα στο βάθος του συρταριού το βα-βα των κροάκων καιη αρχική μορφή της γυναικός με τα βυζιά της κάθε περιττής περόνης.

[Η Ποίηση είναι ανάπτυξη στίλβοντος ποδηλάτου. Μέσατης όλοι μεγαλώνουμε. Οι δρόμοι είναι λευκοί, τ’ άνθη μιλούν και από τα πέταλάτους αναδύονται μικρούτσικες παιδίσκες. Οι εποχές αλλάζουν και η γυναίκα τηςεποχής μοιάζει με χάσμα θρυαλλίδας, οι πράξεις θέλουν άχυρα, τα φίδιακρεμαστούς μπαξέδες των χθεσινών οργίων. Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος. Για τουλόγου το αληθές… σημάδια στα μάγουλα των ημίγυμνων γυναικών που μας προσμένουν…]

Κύκλωπες και Καταστήματα (από την ποιητική συλλογήΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ)

Η λύσις της λυπομανίας περιέχειτην κόπωσιν των κλυδωνισμών του παγωμένου φρέατος. Σύμπασα η διαστολή τηςαναστηλώσεως των ορθίων καμήλων επί του είδους της φωτιάς που όλοι μαςπροτιμούμε συγκατανεύει ως περικοπή των βραχυτέρων σηματοφόρων της ανοίξεως.Εδώ περαστικά σαλπίσματα των βρυχωμένων γυπαετών εκεί σημάδια στα μάγουλα τωνημίγυμνων γυναικών που μας προσμένουν αντί βοής των χήρων ερπετών. Κάτω απότους κλώνους των υπερωκεανίων σιμά σε μας θα λογισθούν ως σαλτιμπάγκοι οιχορτοφάγοι ιππείς και θα συρρέουν ως ροπή του πρακτικού σαρακηνού τα κρύσταλλάτου και τα δέρματα των αχλαδιών που προτυμούν τη στύση του πέους από τα σύννεφατης νηνεμίας πλαγίων δρόμων χημικής αναιρέσεως και ανευρέσεως κόπρων καικοσμημάτων.

Γαλούχησις Φορβάδων (από την ποιητική συλλογή ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ)

Κυκλικώς ξεκινώντας φτάσανε ταθρύψαλλα του τηλεβόλου ενωρίτερα από τον γδούπο του φωτός. Μια δεσποινίςσηκώθηκε μέσα στο σκότος και αντικατεστάθη αμέσως από άλλη δεσποινίδα η οποίαπαρέθεσε γαμήλιο προπόνημα σε συσχετισμένες αναλαμπές εικοσακισχιλίων αιώνων.Αλλά η απαίτησις των κρίνων δεν εξεπληρώθη γιατί το ράπισμα του κηπουρούδιετράνωσε την λευκότατη επιδερμίδα της νέας ημέρας και ζωήρεψε το φέγγος τουάσπιλου στήθους της λέξη προς λέξη και σχεδόν διαγωνίως.

Το βα-βα των κροάκων (από την ποιητική συλλογή ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ)

Μοιάζουνε με ελαστικά κουνήματακυμαινομένου όρους. Μια τρίχα αρκεί να σταματήσει η ρευστοποίησις τωνυποσχέσεων μας. Μια έλιξ στριφογυρίζει μέσα μας και κόβει τους λαιμούς τωνποταμών και τα βυζιά της κάθε περιττής περόνης. Έξω το φως και τα σκουπίδια τηςαυγής. Έξω το μπάρκο-μπέστια και των θείων και των κονίκλων. Ευχές για ταπαραπατήματα των θλιμμένων και των κορυβαντιώντων. Οι πράξεις θέλουν άχυρα ταφίδια κρεμαστούς μπαξέδες από γλοιώδεις πλοκάμους μιας εσπερίδος.

Παράμερα στο βάθος του συρταριού… (από την ποιητική συλλογήΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ)

… ξεκίνησε το δεύτερομαϊστράλι. Το σκαμπανέβασμα της λεπτοκαμωμένης βούρτσας αντεπεξήλθε επιτυχώςκατά του εαυτού μου. τροπική θαλπωρή μα μετουσιωμένη ενώπιον μαρτύρων καιομένωνκατεχωρήθη οριστικώς στα πεπραγμένα των γιγαντομάχων αντί ευτελεστάτης τιμήςμιας τετιμημένης οδαλίσκης. Στα πόδια της λάμπανε βραχιόλια στο πρόσωπό τηςδάκρυα στο στήθος της τρεις σταγόνες. Ωραιότερο θέαμα δεν συνήντησε ποτέ οπεριπλανώμενος Εβραίος ούτε το πρότυπον συντεχνιακόν κράτος του παρελθόντοςγιατί οι κλωστές που δέναν τα πόδια της δεν υπήρχαν και τα καρφιά δεν είχανπρομελετηθή. Το σύστημα δεν απεκρυσταλλώθη. Εδόθη μόνον περισσότερη ελευθερίαστους ελεύθερους και έσβησε ο πόνος του καπηλειού των χθεσινών οργίων.

Φρουρά επί φρουράς (από την ποιητική συλλογή ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ)

Η αρχική μορφή της γυναικόςήτο το πλέξιμο των λαιμών δυο δεινοσαύρων. Έκτοτε άλλαξαν οι καιροί και άλλαξετο σχήμα και η γυναίκα. Έγινε πιο μικρή πιο ρευστή πιο εναρμονισμένη με ταδικάταρτα (σε μερικές χώρες τρικάταρτα) καράβια που πλέουν επάνω από τη συμφοράτης βιοπάλης. Η ίδια πλέει επάνω στα λέπια ενός κυλινδροφόρου περιστεριούμικράς ολκής. Οι εποχές αλλάζουν και η γυναίκα της εποχής μας μοιάζει με χάσμαθρυαλλίδος.

Χρόνος (από την ποιητική συλλογή ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ)

Άνοιξε το στήθος της σαν μιαβεντάλια και έγειρε την ώρα που σηκώνονται οι θρύλοι των σκοτεινότερων πόλεων.Μόνο μια οδοντοστοιχία κροτάλισε και το παρόν εχάθηκε για πάντα. Στα παλαιάτους βήματα έμεινε κάτι από κατιτί άλλο. Η νύχτα συνεπήρα τα υπόλοιπα κλωνάριακαι στη ρίζα του δένδρου έμεινε σποδός.

[επιλογές λέξεων από την συλλογή τουΑνδρέα Εμπειρίκου ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ, με ευχές για τα παραπατήματα των θλιμμένων καιτων κορυβαντιώντων. Είναι τα βλέφαρά μου διάφανες αυλαίες: όταν τ’ ανοίγω βλέπωεμπρός μου ό,τι κι αν τύχει, όταν τα κλείνω βλέπω εμπρός μου ότι ποθώ τη νύχταπου συνεπήρε τα υπόλοιπα κλωνάρια και στη ρίζα του δένδρου των μεγάλωνολισθημάτων έμεινε σποδός τετελεσμένων γεγονότων. Μπορεί, έτσι, η απαίτησις τωνκρίνων να μην εξεπληρώθη αλλά ζωήρεψε το φέγγος του άσπιλου στήθους της λέξηπρος λέξη δεσποινίδος]

Νίκος Εγγονόπουλος, Κατάρα, Κύριε, σ’ όποιον επιβουλεύτηκε το ψωμί του ποιητού

2012-01-29T21:33:00.000-08:00

Ακούσατε τα λόγια αυτά του ποιητή: το άνομο ψωμί δενωφελεί, υπάρχει οπωσδήποτε Θεός: τι κρίμα όμως ναν’ οι άνθρωποι τόσο λίγοι!

[Πλάι απ’ τη σακάτικη τη δικαιοσύνη του ανθρώπουκρύφτεται η Ερινύα βαθειά μέσα στον ίδιο φταίχτη φωλιασμένη αμείλιχτη ανελέητηπου καλά ρούχα και οφίκια και νομιμοφροσύνες δεν ψηφά που η καλοπέραση δεν τηνενοιάζει και τιμωρεί σκληρά τους άμυαλους και τους δειλούς που κάνουν το κακό.Για του λόγου το αληθές…]

Ποίημα,απομίμησις πολλών ψαλμών αρμοσμένο γι’ αποκλειστικά ανδρική χορωδία σ’εκκλησιαστική μουσική του Ιωάννου Σεβασστιανού Μπαχ (από την ποιητική συλλογή ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΑΔΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΡΟΔΩΝΕΣ)

κατάρα –Κύριε- σ’ όποιονεπιβουλεύτηκε

το ψωμί του ποιητού

κατάρ –Κύριε- σ’ εκείνονόπου έβαλε βέβηλο χέρι

στα λιγοστά χρήματα του

φτωχού ζωγράφου

που ’κλεψε τη δεκάρα

από την τεταμένη

την ταπεινή

του διακονιάρη

φούχτα

κατάρα!

χαράμι!

φαρμάκι θα γένει το ψωμί

και το κλεμμένο νόμισμα:

καρφί πυρακτωμένο στ’άσπλαχνα τα στήθη

αυτών που έστερξαν τιςανομίες

σ’ αυτούς που αδίκησαν τηφτωχή χήρα

που εβαρέσαν τοαπροστάτευτο παιδί

που σπάσανε το πήλινο τουδιψασμένου τάσι

που αρνήθηκαν στον άρρωστοσυμπόνια

που κορόιδεψαν το λεπρό

χτύπησαν τον τρελό

και τον τυφλό παραπλανήσαν

που δυσκολέψαν τη ζωή τουανήμπορου

στους ψεύδορκους

στους ατιμάσαντες

σ’ αυτούς που βασανίσανεΟβραίους είτε Χριστιανούς

μεσ’ στ’ άνομα στρατόπεδατης Γερμανίας

υπάρχει Θεός!

η μέρα περνά

η ώρα περνά

«η κοινωνία γελά»

σώζονται τα προσχήματα

όμως αυτός δεν το κατάλαβε

που έπεσε να κοιμηθή αφούδιέπραξε την ανομία

πως ξημερώθηκε και ξύπνησεκαι περπατεί

πλέον μεσ’ στη φοβερήμαυρίλα του θανάτου

(το στόμα του από τώραγέμισε χώματα)

κι αυτού που ψεύστηκε

κι αυτού που αδίκησε

κι αυτού που βάρεσε

θαν το πλερώσουνε και ταπαιδιά τους

και λόγο –οπωσδήποτε- θαδώσουν

ίσαμε και

δέκατη Πέμπτη γενεά

υπάρχει Θεός!

ετάζονται οι καρδιές καιτα νεφρά!

και πλάι απ’ τη σακάτικητη δικαιοσύνη των ανθρώπων

κρύφτεται η Ερινύα

βαθιά μέσα στον ίδιοφταίχτη φωλιασμένη

αμείλιχτη ανελέητη

που καλά ρούχα και οφφίκιακαι νομιμοφάνειες δεν ψηφά

που η καλοπέραση –μα προς Θεού-δεν τηνε νοιάζει

και τιμωρεί

σκληρά

τους άμυαλους και τους δειλούςπου κάνουν το κακό

γιατί

υπάρχει θεός!

ε! συ επίορκε

-ναι συ όπου ψευδόρκησες-

εσύ που έβλαψες με τόσην αλαφριά–τον πλησίον σου- συνείδηση

από τώρα ακούς στηςνεκρικής σου ακολουθίας

τα ψαλσίματα

του πονηρού του πνεύματοςτα γέλια

να σαρκάζουν;

ε! ψεύτη αστέ όσο κι ανπροσπαθείς

τη μούρη σου

για συμπαθητική –κι ωραίακόμη- να μας δείξεις

μη χάνεσαι:

τη λούζει ολάκερη

της έρημης ψυχής σου ηβρώμα

κι η ανανδρία

κι η ψευτιά

υπάρχει Θεός!

όπως του δίκαιου το κάθετι θε να γενή χαλάλι

ο ανομήσας –μη σας νοιάζει-θα κριθεί

ακούσατε τα λόγια αυτά τουποιητή:

το άνομο ψωμί δεν ωφελεί

υπάρχει οπωσδήποτε Θεός:

τι κρίμα όμως ναν’ οιανθρώποι τόσο λίγοι!

[επιλογέςλέξεων από την συλλογή του Νικου Εγγονόπουλου ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΑΔΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΡΟΔΩΝΕΣ, δηλαδήαπό τον υπερρεαλισμό μιας ατέρμονος ζωής: του ποιητή πια μόνη –θεόθεν – σωτηρίαλύσις παρηγόρηση μένει η κοιλάς με τις τριανταφυλλιές ό εστί μεθερμηνευόμενο ηκοιλάδα των ροδώνων]

Τάκης Σινόπουλος, Νύχτα γυμνή φλεγόμενη μαινάδα σκέπαζε την εφήμερη όψη των πραγμάτων

2012-01-22T22:44:00.000-08:00

Ο πυροβολισμός χτύπησε απότομα μες στην κραυγή το Έναμονάχα σώμα που ’σκιζε τις νύχτες μου στα δυο και ξύπναγα έντρομος και το’βλεπα να σπαρταράει πιο ακόλαστο

[Φτάσαμε εδώ στο ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ: ταμάτια μας δεν είδανε ποτέ μια θάλασσα τόσο στεγνή με μια αδιαφορία παράξενη. Ταπεριστέρια φύγανε δεν άφησαν αχνάρια. Τα όνειρά μας κοιτάνε καθώς τακοιτάζουμε. Ξαναγυρνάνε και μας βασανίζουν ήχοι. Για του λόγου το αληθές…]

ΕΛΕΝΗ (από την ποιητική συλλογή ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ 1951)

Οιπυρετοί και οι παραισθήσεις μ’ έφεραν εδώ

μετούτη την πληγή που δείχνει τη δολοφονία.

Τοχαοτικό λαχάνιασμα του χρόνου στο αίμα μου

προμήναγετην αλλαγή μα η αλλαγή δεν ήρθε.

Κιέτσι με τράβαγε η σκοτεινή μου υπόσταση

στησυνοικία που είχε άλλο πρόσωπο στο ημίφως.

Κιη νύχτα η πιο φριχτή που γνώρισα ως τα σήμερα

γιομάτηαπό ρωγμές που κόβανε τα χέρια μου

σκέπαζετην εφήμερη όψη των πραγμάτων

κιάγγιζε το φανταστικό.

Κιόπως αγωνιζόμουνα για ν’ αποχτήσω εκείνο το Ένα

τοΈνα μονάχα σώμα που με τυραννούσα μες στον πυρετό μου

καιμ’ έκαιγε χωρίς να δίνει καν τη γεύση της ακολασίας

ήρθεη ακατανόμαστη βροχή που στάλαζε βαθιά

μέσαστα οστά.

Άνοιξετότε η θύρα

κιεμπήκε εκείνος που δεν τον περίμενα ποτέ τόσο νωρίς

μεμούτρο καταδότη ή δολοφόνου. Ο πυροβολισμός

χτύπησεαπότομα μες στην κραυγή.

Μαεκείνο το Ένα

τοΈνα μονάχα Σώμα πώς να τ’ αποχτήσω τώρα

πουδεν γυρεύει μήτε την πιο αβέβαιη Δικαιοσύνη;

ΕΛΕΝΗΙΙ (από την ποιητική συλλογή ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ 1951)

Πρώτηφορά όταν έκραξες μες στο πυκνό

σκότοςμε τρόμο τ’ όνομά μου κι η κραυγή

λυσίκομηέφτασε στον Άδη κάτου

πρώτηφορά σε γνώρισα τόσο βαθιά σα νάνοιξε

θύρακρυφή με πλούσιο φως, μα η νύχτα

ηνύχτα πυρετική γυμνή φλεγόμενη μαινάδα

σταμαύρα νύχια της με κράταγε καθώς

εβυθιζόμουνμες στη χαοτική ύπαρξή σου.

Τώρατο βλέμμα σου δεν έχει εκείνη

τηγρηγοράδα που συγγένευε με τη φωτιά.

Σταχέρια μου έμεινε τούτο το λίγο χρώμα.

Όμωςτη μνήμη μου την πνίγει ολάκερη

τοΣώμα εκείνο που ’σκιζε τις νύχτες μου

σταδυο και ξύπναγα έντρομος και το ’βλεπα

νασπαρταράει ακόλαστο κι ακόμα

πιοακόλαστο και πιο ερεθιστικό νε τρέμει

σαντ’ άδραχνα απ’ την ούγια: Ελένη

τοαίμα που χύθηκε στο κεφαλόσκαλο

δενήταν έργο του μυαλού μου. Η οργή

μεσυνεπήρε και σε ποδοπάτησα.

Ταχέρια μου τα ’καψε τούτο το αίμα.

Δενείναι έργο του μυαλού μου η Ελένη.

Σεσύντριψα σε σκόρπισα κι ακούστηκε

κείνηη κραυγή που ’σκιζε σα μαχαίρι

τοχώμα κι έφτασε στον Άδη κάτου

[επιλογές λέξεωναπό ποιητικές συλλογές του Τάκη Σινόπουλου, που από τη φύση του φτιαγμένος ναπαραξενεύεται, μοιράζεται στα δύο: από τη μια λέει να πάει εκεί κοντά στονΚΑΙΟΜΕΝΟ που μπήκε στη φωτιά καταμόναχος και αναλίσκεται περήφανος, και από τηνάλλη διστάζει να πάει κοντά να τον αγγίξει με το χέρι του. Διότι στην εποχή μαςόπως και σε περασμένες εποχές άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοιχειροκροτούνε. Ο Ποιητής μοιράζεται στα δύο]

Μίλτος Σαχτούρης, Δεν υπάρχει ούτε ένα γλύκισμα της προκοπής

2012-01-17T01:12:00.000-08:00

Υπάρχουν όμως άπειρες γλυκές γυναίκες που κρέμασαν στονώμο τους ένα γκρίζο σύννεφο

[Μακριάσ’ έναν άλλο κόσμο, στο στήθος φυτρώνουν κοπάδια μαργαρίτες. Εκεί δυο άνθρωποιψιθυρίζουν: τι κάνει την καρδιά μας καρφώνει; Ναι την καρδιά μας καρφώνει! Ώστελοιπόν είναι Ποιητής, κληρονόμος πουλιών που πρέπει, έστω και με σπασμένα φτεράνα πετάει. Για του λόγου το αληθές…]

Ομορφιά(από την ποιητική συλλογή Η ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗ 1945)

Ράντισε την ασκήμια με ομορφιά

πήρε μια κιθάρα

πήρε ένα ποτάμι πλάι πλάι

Τραγουδώντας

Έχασε τη φωνή του

του την έκλεψε η έξαλλη γυναίκα

που ’κοψε το κεφάλι της στα κόκκινανερά

κι ο φτωχός δεν έχει πια φωνή νατραγουδήσει

και το ποτάμι το ήρεμο κεφάλι

κυλάει με βλέφαρα κλειστά

Τραγουδώντας

Ησυννεφιά (από την ποιητική συλλογή ΗΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗ 1945)

Αυτός ο αράπης πλάι στην αστραφτερή γυναίκα

έχει μια καρδιά τόσο πονετική

όσο δεν έχουν οι λευκοί με τα εβέννιναμπαστούνια

περνούν

γελάνε

χαιρετούν

κι ο φίλος γύρισε από την Ελβετία τόσοταπεινός

τόσο θλιμμένος για τους γυμνούς στακεραμίδια

κι όμως δεν υπάρχει ούτε ένα γλύκισματης προκοπής

υπάρχουν όμως άπειρες γλυκές γυναίκες

μόνο που κρέμασαν στον ώμο τους έναγκρίζο σύννεφο

που όσο πάει και μαυρίζει

κι ο κόσμος ξέχασε τα αδιάβροχα καιτις ομπρέλες του

το σύννεφο σηκώνει το μαύρο δάχτυλοτου.

-Δεν είμαστε για σας γλυκές ταπεινοί

φωνάζουν οι γλυκές γυναίκες

πού θα κρυφτείτε πλανόδιοι πουλητές

μασώντας στο στόμα σας μαστίχα

ή μια βλαστήμια

όλοι κοιτάζουν έκπληκτοι

στους δρόμους των τοίχων κρεμασμένους

πίνακες ζωγραφικής

χρώματα χτυπητά κόκκινο και πράσινο

κι η βροχή αργεί να ’ρθει

και το χαμόγελο αργεί να ’ρθει

κι η χαρά αργεί να ’ρθει

όλοι κρατιούνται από το χέρι με γλυκέςματιές

όμως το ξέρουν πως έπεσε κιόλας

ο πρώτος Κεραυνός!

[επιλογές λέξεων από ποιητικές συλλογές τουΜίλτου Σαχτούρη, για να κριθεί κάθε Άνοιξη από τη χαρά της, από το χρώμα του τοκάθε λουλούδι, απ’ το ανατρίχιασμά του το κάθε φιλί και η Ποίηση απ’ τονπρωτογενή της λυρισμό καθώς είναι ο μαγικός εκείνος χώρος στον οποίοαποτυπώνεται η λανθάνουσα έστω, κοινή όμως ανθρώπινη ανάγκη για ουρανό]

Νίκος Καρούζος, Πώς να λείψεις απ’ τον άμαχο της αστραπής παράδεισο

2012-01-10T18:06:00.000-08:00

Έρημα τα πουλιά (τουφεκισμένα) ωσάν σκοταδιασμένα φρούτα.Βεβαίως είναι η άβυσσος αυτή και πέφτουν. Οι δυστυχίες διαφέρουν η ευτυχίαείναι μία

Σύμφωνα με τις σύγχρονεςθεωρίες του Λόγου «η Ποίηση δεν γίνεται με ιδέες αλλά με λέξεις» γι’αυτό ίσως ποτέ δεν θα μάθουμε τι είναι στ’ αλήθεια τα Ποιήματα (φενάκη,φρεναπάτη; ταραχώδη κύματα; είναι εκδορές, απλά γδαρσίματα;): πολλοί«ταβαλσαμώνουν ως μηνύματα», ο Νίκος Καρούζος τα λέει «ενθύμια φρίκης».Για του λόγου το αληθές…

ΜΟΡΦΗΚΑΤΑΠΛΗΞΕΩΣ (από τη συλλογή ΣΥΝΤΗΡΗΣΗΑΝΕΛΚΥΣΤΗΡΩΝ 1986)

Οι άρρωστοι ξεχωρίζουναναμεταξύ τους οι υγιείς είναι οι ίδιοι

περνώντας απ’ το γέλιογνωρίζω αλάνθαστα και τους μεν και τους δε

τείνω στην άπνοια του νουμε λευκότητα

οι δυστυχίες διαφέρουν ηευτυχία είναι μία

Ο ΧΟΤΣΙ ΜΙΝΧ ΑΝΑΠΑΥΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΑΜΦΩΤΟ ΟΧΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ (από τη συλλογή ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΑΝΕΛΚΥΣΤΗΡΩΝ 1986)

Βλέπω σήμερα δίχως ειρήνητα πράγματα.

Μα όχι! λάθος κάνω, δενπρέπει

ν’ ανοίξω τον τάφο μου στιςλέξεις ανάμεσα:

ειρήνη και πόλεμος,ανασταίνοντας μ’ όλη τη βλάστηση

τα εφήμερα γιασεμιά τους.

Τέτοιος άγγελος όπως εκείνοςο χειροποίητος ηγέτης

όπως εκείνο το ψιλόλιγνοχορτάρι

τον αγέρα του κακούπολεμώντας

πώς να λείψει απ’ τονάμαχο της αστραπής παράδεισο;

[επιλογές λέξεων από ποιητικές συλλογές του ΝίκουΚαρούζου, κάτι σαν ΔΟΚΙΜΕΣ ΝΑΡΚΗΣ ΤΟΥ ΑΛΓΟΥΣ, που, «εν Φαντασία και Λόγω»,«κάμνουνε για λίγο να μη νοιώθεται η πληγή απ’ το φρικτό μαχαίρι…» του χρόνου…«Διερώτηση για να μην κάθομαι άεργος; ή «Δουλειά δεν είχε ο διάβολος…]

Έκτωρ Κακναβάτος, Μενουέτο θαλασσινό και έμπνευση του σιρόκο

2012-01-04T18:03:00.000-08:00

Μέταλλα που ντυθήκατε τις ευτυχίες των πολύχρωμων άστρων,καθώς μείνατε αιώνες στα πιο θερμά σπλάχνα

Να οιθερινές ορχήστρες με μυριάδες δοξάρια και πλήκτρα (από τη συλλογή ΣΠΟΥΔΗ ΓΙΑ ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΗ ΒΥΘΟΥ 293 ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΩΝ)

Να οι θερινές ορχήστρες με μυριάδεςδοξάρια και πλήκτρα

να κυκλοφορούνε σε αέναες τρίλιες τηςπιο

χρυσής μεσημβρίας.

Πού είστε άνθρωποι

που ούτε τον όγκο ενός όρους δεσηκώσατε στα

ευαίσθητα βλέφαρα που γεννήθηκαν

σε γαλαζόαιμες θάλασσες;

Ήλιε που χάρισες τον ίσκιο μου σ’εκείνη την πομπή

που με τόσο ημιτόνια ανέβαινε στηνερυθρή

πυραμίδα την αγέννητη σε Σαχάρες καιάμμους.

Σμαράγδια ινδικά κρυμμένα στα πιοσάπια χώματα

που φθείρονται τα πτώματα των αρχαίωνποταμών

κοντά στα δόρατα των Μακεδόνων.

Μέταλλα που ντυθήκατε τις ευτυχίες

των πολύχρωμων άστρων, καθώς μείνατεαιώνες

στα πιο θερμά σπλάχνα.

Φύκια που δεν έμεινε μενουέτοθαλασσινό

να μην το χορέψετε κι ούτε έμπνευση

του σορόκου χωρίς να γίνει ισχνόλύγισμα

των φιδιών του νου σας.

Ω… όστρακα που τις πιο λυρικές δύσειςστάλα στάλα

τις κλείσατε στις πολύτιμες μασχάλεςσας

για να στολίσετε με φωταψίες

τον πιο πράσινο βυθό απ’ τους βυθούς.

Πού είναι οι μέρες που το αγκάλιασμάμας

διαιωνιζόταν κάτω απ’ τις αλέες.

Ήλιε που μας χώρισες σε πολύτιμεςλάμψεις

πού είναι η παιδική φωνή μου που τηνάφησα

μια στιγμή μια μικρούλα στιγμή στοχείλος

του πράσινου κογχυλιού για να κατέβω

απ’ τον άυλο ενός σταχυού στιςυπόγειες πολιτείες

χωρίς ποτέ να γυρίσω.

Να είχα τουλάχιστον τη δύναμη ν’ανασυνθέσω

με γραμμές πάνω στο χρυσό μεσημέρι τηνπορεία

του γλάρου που έφερνε τη θαλασσινήσυμφωνία

στον τάφο των κύκνων.

Μα είναι τόση η στάχτη πάνω στα σύσκιαάλση

απ’ την πυρκαγιά του θέρους πουχάθηκαν

οι επιστροφές των ανθρώπων

χωρίς ούτε μια ημέρα να παραμονεύειστις λόχμες

ούτε μια οπώρα να δείχνει

τη μάχη που κέρδισε ο Ήλιος!

ΑΝΤΙ ΕΥΧΩΝ

2011-12-23T20:45:00.001-08:00

ΟΜΗΡΟΣ ΑΡΙΤΖΗΣ (HomeroAridjis), Η επιθυμία τού να είσαι ο εαυτός σου (μετά τον Κάφκα)

Εάν μπορούσες να γίνεις ένας ιππέας

που μέσα σε ανέμους και βροχές ιππεύει χωρίς σέλα

ένα διάφανο άλογο

μόνιμα ραπισμένο

από την ταχύτητα του αναβάτη του

αν μπορούσες να καλπάσεις δυνατά

μέχρι τα ρούχα σου να ξηλωθούν και να χαθούν

γιατί δεν έχεις ανάγκη τα ρούχα

μέχρι να κοπούν τα χαλινάρια

γιατί δεν έχεις ανάγκη τα χαλινάρια

μέχρι η σκιά σου να χαθεί μακριά πίσω σου

γιατί δεν έχεις ανάγκη τη σκιά

τότε ίσως να δεις το τοπίο της εξοχής

όχι σαν τοπίο εξοχής

αλλά σαν μια χούφτα αέρα

εάν μπορούσες μόνο ν' αφήσεις το άλογο μακριά πίσω σου

και να ιππεύσεις τον εαυτό σου.

[Ποίημα από τη δίγλωσση συλλογή Ηλιακά και άλλα ποιήματα, μτφρ.:Ελσα Κορνέτη - Γιώργος Ρούβαλης, Κοινωνία των (δε)κάτων 2011]

(με θερμές ευχές για καλές γιορτές): άνοιξε τα φτερά σου και πέτα πιοψηλά και από τα πιο φλογερά όνειρά σου!

(Christmas Songby Gaia: http://www.youtube.com/watch?v=t5Fh7IJtXHQ)

είθε να περάσουν τα δύσκολαχρόνια που έρχονται, κρατώντας ένα χέρι φίλου αληθινού. Σε οικογένειες πουσχηματίζει όχι μόνο το αίμα, αλλά και η συμπάθεια, η εμπιστοσύνη ή η συγγένειατου μυαλού.

Νέες αναρτήσεις μετά το νέο έτος

Μάτση Χατζηλαζάρου, Λες κι ήτανε χθες βράδυ ακρογιάλι το σώμα μου

2011-12-20T13:32:00.000-08:00

Την πιο ηδονική αφή την έχει το σταφύλι το πρωί, σανείναι δροσερό και σκεπασμένο μ’ εκείνη την άχνη τη λεπτή! Η ποίησή μας είναι ηζωή

[Την πιο ηδονική αφή την έχει τοσταφύλι του πρωί, σαν είναι δροσερό και σκεπασμένο με κείνη την άχνη τη λεπτή.Πιάνω την κοιλιά σου, με τα τρία μου δάχτυλα, και μου γεννιέται πάλι η εικόνατης δροσιάς του αμπελιού. Δεν θέλω ανεμώνες κόκκινες, θέλω να χώσω τη μούρη μουμες στα μαλλιά σου, που ’ναι σα χόρτα στην άκρη του ποταμού. Για του λόγου τοαληθές…]

Δίπλασου ακούω το καρδιοχτύπι όλων των πραγμάτων (από την ποιητικήσυλλογή ΕΡΩΣ ΜΕΛΑΧΡΙΝΟΣ)

Λιάζομαι μες στη συγκίνηση των ημερώντου Νοέμβρη

που ξαναφέραμε μαζί.

Μαζί το ζούμε και το θέλουμε τοπηγαινέλα της φύσης

-τις μυρωδιές του κρύου ανέμου, τα παγωμένανίκελ

της πόλης, τον κλειστό χώρο μες τηνπαγωνιά όταν

αγγίζουν τα τζάμια.

Ζωή μου, δίπλα σου βλέπω την αναπνοήκαι ακούω το καρδιοχτύπι όλων των πραγμάτων.

Ζωή μου, δίπλα σου είναι η μέρα του ήλιου του μεσονυκτίου.

Μακριά σου είναι η νύχτα του βορεινούχειμώνα.

Την πιο ηδονική αφή την έχει τοσταφύλι του πρωί,

σαν είναι δροσερό και σκεπασμένο μεεκείνη την άχνη

τη λεπτή. Πιάνω την κοιλιά σου, με τατρία μου δάχτυλα, και μου γεννιέται πάλι η εικόνα της δροσιάς του αμπελιού.

Λες κι ήτανε χθες βράδυ ακρογιάλι τοσώμα μου,

τα χέρια σου δυο μικρά τρυφεράκαβούρια.

Δεν θέλω ανεμώνες κόκκινες, μαβιές καιάσπρες, θέλω

να χώσω τη μούρη μου μες στα μαλλιάσου, που ’ναι

σα χόρτα στην άκρη του ποταμού.

Τα λουλούδια των δένδρων είναι ταπουλιά.

Το σιγανό κελάηδισμα της θάλασσας είναιη πτώση

της βροχής στο τελευταίο τεμπέλικοκύμα του ακρογιαλιού.

Τη μυρωδιά του ήλιου τη χύνει τοσφαγμένο πεπόνι.

Η ποίησή μας είναι η ζωή.

Κάποτε ακουμπάμε τον εαυτό μας σαν ένακουμπί γυμνό

επάνω σ’ ένα καθρέφτη, και την αυγήβρίσκουμε ένα χαμομήλι

μες στον ανοιξιάτικο κάμπο.

Κάποτε ακουγόμαστε σαν την πιοθριαμβευτική κραυγή ζώου,

κι όταν ξανασταθούμε ν’ ακούσουμε οήχος μας είναι

σκληρό γρατσούνισμα φτυαριού πάνω στονάγονο βράχο,

[επιλογές λέξεων από τησυγκεντρωτική συλλογή ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ της Μάτση Χατζηλαζάρου, όπου τα λουλούδια τωνδένδρων είναι τα πουλιά, το σιγανό κελάηδισμα της θάλασσας είναι η πτώση τηςβροχής στο τελευταίο τεμπέλικο κύμα του ακρογιαλιού. Λες κι ήτανε χθες βράδυακρογιάλι το σώμα μου κι Ποίησή μας η Ζωή.]

Θεόδωρος Ντόρρος, Κουβέντες μόνο απ’ τα ψηλώματα του νου.

2011-12-08T19:15:00.001-08:00

Σταθείτε και σωπάστε στις κυριότητες του νυσταγμού σας:ξεχάστε τις αντίζωες του πίθηκου αξίες, πάψτε τα μεγάλα της ζωής…

[Είμαστετα ζωντανά του γλιτωμού σε ξένες θετικότητες. Κι ανύπαρχτο περνάει το διάστημααπ’ την υγεία ως την αρρώστια. Πιο άνθρωποι θα βλέπουμε, αγριεμένοι από ντροπή,τα τωρινά μας. Απίστευτη η τέχνη μας να κάνουμε στιγμές και αιωνιότητες. Δενείναι αυτά που θα ’λεγα ούτε και κείνα που τα φέραν… Ιδού…]

ΚαμιάΦωνή (από τη συλλογή ΣΤΟΥ ΓΛΙΤΩΜΟΥ ΤΟ ΧΑΖΙ, ΕκδόσειςΑμοργός 1981 – πρώτη έκδοση συλλογής Παρίσι 1930)

Δε με χωρούν οι τόποι σας

Ούτε οι χαρές σας ούτε οπόνος μου

Δεν είναι δυνατό μου να ζωκάθε στιγμή ο ίδιος σας.

Σας θάβω και με θάβετε.

Και η ασκήμια του πεθαμούσας λυπητερότερη απ’ το θάνατο.

Κουβέντες μόνο

απ’ τα ψηλώματα του νου.

Τέτοιες, που σβήνουν κάθε«πιο αληθινό»

με στεναγμούς υπομονής,

και μ’ ομορφιές ελπίδαςτου αδύνατου.

Πάντα το άγνωστο, η μοίρακαι το μέλλον.

Με διώχνει από παντού ο ξαφνιασμόςμου:

Γιατί, δε φώναξα μονάχος,δυνατά, ποτές μου.

Και σε κανένα μπρος.

Κι ούτε ποτές μου θαφωνάξω,

σαν τρελός,

με φλέβες φουσκωμένες.

Κι άλλος κανείς.

Φωνή της ανθρωπιάς

κείνης που βγαίνει καυτερήως το πετσί,

και που παγώνει κάθε ψέμα ζεστασιάς,

ακόμα δεν ακούστηκε.

Μόνο να πει:

«Σταθείτε και σωπάστε.

Ξεχάστε τις αντίζωες τουπίθηκου αξίες.

Πάψτε ζητώντας τα μεγάλατης ζωής

και τα δικά σας

στων αλλονών τομικρανθρώπισμα,

στις κυριότητες τουνυσταγμού σας

Γίνετε λίγοι.

Πολύ λίγοι για να ’στεζωντανοί».

Κει που ’στε μαζεμένοι, ηανθρωπιά ντροπή.

Και βάρβαρη η δική μου

όταν μου λείπει η συφοράσας.

Δε με χωρούν οι τόποι σας.Δεν ξέρω πού να ζήσω.

[επιλογές λέξεων από την ποιητική συλλογήτου Θεόδωρου Ντόρρου ΣΤΟΥ ΓΛΙΤΩΜΟΥ ΤΟ ΧΑΖΙ που κυκλοφόρησε πρώτη φορά στοΠαρίσι το 1930, ενώ στην Ελλάδα, αυτό το παράξενο βιβλίο με τον ακατανόητοτίτλο και τα ακόμη πιο ακατανόητα ποιήματα, εκδόθηκε πενήντα χρόνιααργότερα.Γιατί, αυτόν τον Θεόδωρο Ντόρρο – όνομα; ψευδώνυμο;- κανείς δεν τονήξερε από τη συντεχνία των Αθηναίων λογίων. Αυτός ο Θεόδωρος Ντόρρος, καταπώςέδειχναν τα σημάδια, ζούσε ανάμεσα Παρίσι και Νέα Υόρκη, έγραφε τόσο αλλιώτικαγια την εποχή του και τύπωνε το βιβλίο του σε ωραίο και ακριβό χαρτί και τοέστελνε δωρέαν σε όποιον το ζητούσε, σαν να ήθελε έτσι να εισχωρήσειαπρόσκλητος στη λογοτεχνικά αγορά]

Ανδρέας Εμπειρίκος, Εδώ περαστικά σαλπίσματα γυπαετών εκεί σημάδια στα μάγουλα ημίγυμνων γυναικών

2011-12-01T01:32:00.001-08:00

Ο κοπετός μικρών δενδρυλλίων και η συμβίωσις τωνδεσποινίδων μετά των ορχουμένων ποντοπόρων του ενεστώτος έτους

Τα σύρματα των αισθημάτων (από την ποιητική συλλογήΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ, Εκδόσεις ΠΛΕΙΑΣ 1974)

Με την ορμή του πυρετού επιτεθείς κατέλυσε τηντυραννίδα των απορρώγων βράχων. Η βοή του ερειπωθέντος συρφετού κρεμάστηκε στασύρματα και οι εγκάφαλοι που διερράγησαν εκοίταξαν εκστατικά τον ολισθαίνονταφόνον προς το έλκος του βαράθρου. Ο κοπετός των μικρών δενδρυλλίων μετεβλήθη σεαίνον μεγάλης διαστάσεως και τα ιπτάμενα ζωάρια των υπογείων σηράγγωναπεχαιρέτισαν την δήθεν πανάκειαν που τους προσέφεραν άλλοτε στις πέντε τοαπόγευμα και αφού αποχαιρετίστηκαν και αναμεταξύ τους ήρχισαν να μέλπουν κατάτων θώκων και κατά των θυρεών με αξιοθαύμαστον ακρίβειαν. Οι φυσιολάτραιεψήφισαν υπέρ της καταργήσεως της υποταγής και ο κρουνός ενός εκάστου κατήντησετο προσκύνημα των λεπρών καθώς και των υγιεστέρων μονάδων. Στην κορυφή τουενδοξοτέρου λόφου ιδρύθη αμμωνιούχον αιλουροκομείον και εις το κυλικείον τουεπετράπη η είσοδος σε όλους τους καιρούς καθώς και η συμβίωσις των δεσποινίδωνμετά των ορχουμένων ποντοπόρων του ενεστώτος έτους.

Κύκλωπες και καταστήματα (από την ποιητική συλλογήΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ, Εκδόσεις ΠΛΕΙΑΣ 1974)

Η λύσις της λυπομανίας περιέχει την κόπωσιν τωνκλυδωνισμών του παγωμένου φρέατος. Σύμπασα η διαστολή της αναστηλώσεως τωνορθίων καμήλων επί του είδους της φωτιάς που όλοι μας προτιμούμε συγκατανεύειως περικοπή των βραχυτέρων σηματοφόρων της ανοίξεως. Εδώ περαστικά σαλπίσματατων βρυχωμένων γυπαετών εκεί σημάδια στα μάγουλα των ημίγυμνων γυναικών που μαςπροσμένουν αντί βοής των χήρων ερπετών. Κάτω από τους κλώνους των υπερωκεανείωνσιμά σε μας θα λογισθούν ως σαλτιμπάγκοι οι χορτοφάγοι ιππείς και θα συρρέουνως ροπή του πρακτικού σαρακηνού τα κρύσταλλά του και τα δέρματα των αχλαδιώνπου προτιμούν τη στύση του πέους από τα σύννεφα της νηνεμίας πλαγίων δρόμωνχημικής αναιρέσεως και ανευρέσεως κόπρων και κοσμημάτων.

Μιχάλης Κατσαρός, Πάλι σας δίνω όραμα βέβαιοι να περάσουμε προς την Ελευθερία

2011-11-30T20:12:00.001-08:00

Αντισταθείτε σ’ όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι, στις κολακείεςτις ευχές τις τόσες υποκλίσεις από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό αρχηγό τους,αντισταθείτε σε μένα ακόμα που σας ιστορώ

Το ποίημα «Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ» τελευταίο της συλλογής ΚΑΤΑ ΣΑΔΔΟΥΚΑΙΩΝ, είναι τοΣΗΜΑ ΚΑΤΑΤΕΘΕΝ της αντίθεσης του ποιητή απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας(πολιτική, κομματική, θρησκευτική κλπ) (δημοσιεύτηκε στην εφημερίδαΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ λογοκριμένο από προοδευτικό διανοούμενο. Ο ποιητήςδιαμαρτυρήθηκε στο επόμενο φύλλο της ίδιας εφημερίδας με το ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ)

ΗΔιαθήκη μου (από την ποιητική συλλογή ΚΑΤΑΣΑΔΔΟΥΚΑΙΩΝ, Εκδόσεις ΚΕΙΜΕΝΑ )

Αντισταθείτε

σ’ αυτόν που χτίζει έναμικρό σπιτάκι

και λέει: καλά είμαι εδώ.

Αντισταθείτεσ’ αυτόν που γύρισε στο σπίτι

και λέει: Δόξα σοι ο θεός

Αντισταθείτε

στον περσικό τάπητα τωνπολυκατοικιών

στον κοντό άνθρωπο τουγραφείου

στην εταιρεία «εισαγωγαί-εξαγωγαί»

στην κρατική εκπαίδευση

στο φόρο

σεμένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε

σ’ αυτόν που χαίρεται απ’την εξέδρα ώρες ατέλειωτες τις παρελάσεις

στον πρόεδρο του Εφετείουαντισταθείτε

στις μουσικές τα τούμπανακαι τις παράτες

σ’ όλα τ’ ανώτερα συνέδριαπου φλυαρούνε

πίνουν καφέδες σύνεδροισυμβουλατόροι

σ’ αυτή την άγονη κυρίαπου μοιράζει

έντυπα αγίων λίβανον καισμύρναν

σεμένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε πάλι σ’ όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι

σ’ όλους που γράφουνλόγους και την εποχή δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα

στις κολακείες τις ευχέςτις τόσες υποκλίσεις

από γραφιάδες και δειλούςγια το σοφό αρχηγό τους.

Αντισταθείτεστις υπηρεσίες των αλλοδαπών και διαβατηρίων

στις φοβερές σημαίες τωνκρατών και τη διπλωματία

στα εργοστάσια πολεμικώνυλών

σ’ αυτούς που λένε λυρισμότα ωραία λόγια

στα θούρια

στα γλυκερά τραγούδια μετους θρήνους

στους θεατές

στον άνεμο

σ’ όλους τους αδιάφορουςκαι τους σοφούς

στους άλλους που κάνουνετο φίλο σας

ωςκαι σε μένα ακόμα που σας ιστορώ

αντισταθείτε.

Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς τηνελευθερία

(υστερόγραφο)

Η διαθήκη μου πρινδιαβαστεί

-καθώς διαβάστηκε –

ήταν ένα ζεστό άλογοακέραιο.

Πριν διαβαστεί

όχι οι κληρονόμοι πουπερίμεναν

αλλά σφετεριστέςκαταπατήσαν τα χωράφια.

Η διαθήκη μου για σένα καιγια σε

χρόνια καταχωνιάστηκε σταχρονοντούλαπα

από γραφιάδες πονηρούςσυμβολαιογράφους.

Αλλάζανε φράσειςσημαντικές

ώρες σκυμμένοι πάνω της μετρόμο

εξαφανίσανε τα μέρη μετους ποταμούς

τη νέα βουή στα δάση

τον άνεμο τον σκότωσαν-

τώρα καταλαβαίνω πια τιέχασα

ποιος είναι αυτός πουπνίγει.

Και συ λοιπόν

στέκεσαι έτσι βουβός μετόσες παρατηρήσεις

από φωνή

από τροφή

από άλογο

από σπίτι

στέκεις απαίσια βουβός σανπεθαμένος:

Ελευθερία ανάπηρη πάλι σουτάζουν.

[επιλογές λέξεων από ποιητικές συλλογές τουΜιχάλη Κατσαρού, του ποιητή των Κατά Σαδδουκαίων που έλεγε: «Θέλω να υπάρχουν πολλοί ποιητές, γιατί οποιητής είναι ο μόνος λόγιος που κινεί κάποια άλλα νήματα μέσα του, κρύβει έναβάθος που σε οδηγεί στην πραγματική εξουσία, είτε στην πραγματική σωτηρία».]

Νάνος Βαλαωρίτης, Κατάσταση πολιορκίας στο μυαλό μου

2011-11-29T22:22:00.001-08:00

Πολιορκούμεθα, λοιπόν, απ’ τον τάδε και τον δείνα, απ’τις μαύρες σκέψεις, από τον εαυτό μας κι από ό,τι άλλο βάλλει ο νους σας,πολιορκούμεθα στενά

ΜεσαιωνικήΛιτανεία (από τη συλλογή ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΚΑΤΩ ΤΗΣΓΡΑΦΗΣ, Νεφέλη 1984)

Κατάσταση πολιορκίας σημαίνει στομυαλό μου –Ντιγκ ντογκ

Κλείνω βιαστικά παράθυρα και πόρτες Ντιγκαλίγκ

Και στους δρόμους όλους μπλόκα - Ντιγκ ντογκ

Και όποιος μπαίνει τον ελέγχουναυστηρά – Ντιγκαλίγκ

Και τον φωτογραφίζουνε κρυφά – Ντιγκ ντογκ

Και όποιος βγαίνει τον ρωτάνε – Ντιγκ

Μ’ υποψία για το κάθε τι – Ντιγκαλίγκ

Και του βγάζουνε το παντελόνι – Ντιγκ ντογκ

Να δούνε αν κρύβει τίποτα – Ντιγκαλίγκ

Που ν’ απειλεί το καθεστώς – Ντιγκ ντιγκΝτιγκαλίγκ Ντιγκ Ντογκ

Κατάστασηαντιπολιορκίας (από τη συλλογή ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΚΑΤΩ ΤΗΣΓΡΑΦΗΣ, Νεφέλη 1984)

Πολιορκούμεθα λοιπόν

Πολιορκούμεθα από ποιον

Από σένα και από μένα, απ’τον τάδε και τον δείνα

Πολιορκούμεθα στενά

Από σύνορα, τελωνεία,ελέγχους διαβατηρίων, την ιντερπόλ, τη στρατιωτική αστυνομία, τα τανκς, τηρητορεία, τη βλακεία,

Απ’ τα καταστήματα, τις στολές,τους εκφωνηθέντας λόγους,

Τις υποσχέσεις, τις ψευτιές,την κουτοπονηριά,

Τη δήθεν αγανάκτηση τωνιθυνόντων, την υποκρισία,

Την τηλεόραση, τηραδιοφωνία, τα σαπούνια, τ’ απορρυπαντικά,

Τις διαφημίσεις, τοντουρισμό, τα οργανωμένα ταξίδια, τις κρουαζιέρες,

Τις γκαζιέρες, τα ψυγεία, τιςκατασκηνώσεις, τους προσκόπους,

Τ’ άρθρα για την Εκπαίδευση,την πολυκοσμία, τη σκόνη τις ποιητικές συλλογές,

Την έλλειψη ύδατος, ταλιπάσματα, τα νεύρα, την κακή χώνεψη, τη φαλάκρα,

Τους εφοπλιστές, τοποδόσφαιρο, τα λεωφορεία, την ακρίβεια, τις παθήσεις

Της σπονδυλικής στήλης, τηγραφειοκρατία, την καθυστέρηση, τις διαβεβαιώσεις,

Τις κριτικές, την εκκλησία,τα βασανιστήρια, τους καιροσκόπους,

την υποψία, τους κατατρεγμούς,το φόβο, τη θρασύτητα, τους διαγωνισμούς

Καλλονής, την έλλειψηχρημάτων, την έλλειψη δικαιωμάτων, πολιορκούμεθα από τους βάναυσους,

Τους άναρθρους, από τις μαύρεςσκέψεις μας, από τον εαυτό μας,

Κι απ’ ό,τι άλλο βάλλει ονους σας, πολιορκούμεθα στενά.

Νίκος Εγγονόπουλος, Των ροδόδενδρων η αρμονία

2011-11-25T18:13:00.001-08:00

Μια απέραντη ηθικολογία δεν θα βοηθήσει να κάνουμε καλλίτεροτον κόσμο

[Πλάιαπ’ τη σακάτικη τη δικαιοσύνη του ανθρώπου κρύφτεται η Ερινύα βαθειά μέσα στονίδιο φταίχτη φωλιασμένη αμείλιχτη ανελέητη που καλά ρούχα και οφίκια καινομιμοφροσύνες δεν ψηφά που η καλοπέραση δεν τηνε νοιάζει και τιμωρεί σκληράτους άμυαλους και τους δειλούς που κάνουν το κακό. Για του λόγου το αληθές…]

Σονέτομάλλον απαισιόδοξο (από την ποιητική συλλογή ΣΤΗΝΚΟΙΛΑΔΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΡΟΔΩΝΕΣ)

το γυμνασμένο μάτι του τραμπούκου

να διέκρινε άραγε των ροδόδενδρων τηναρμονία;

όχι –‘όχι- μιαν απέραντη ηθικολογία

δε θα βοηθήσει να κάνουμε καλλίτεροτον κόσμο

να ελπίζεις – να ελπίζεις πάντα- πωςανάμεσα εις τους ανθρώπους

-που τους ρημάζει η τρομερή ευκολία-

θα συναντήσεις απαλές ψυχές με τρόπους

που τους διέπει καλοσύνη –πόθος ευγένειας-ηρεμία

ίσως όχι πολλές –ίσως να ’σαι άτυχος:καμία –

τότες εσύ προσπάθησε να γίνειςκαλλίτερος

εις τρόπον ώστε να έρθει κάποιασχετική ισορροπία

άσε τους γύρωθέ σου να βουρλίζονταιπως κάνουν κάτι

συ σκέψου –τώρα πια- με τι γλυκιάγαλήνη

προσμένεις να ’ρθει η ώρα να ξαπλώσειςστο παρήγορο θανάτου κρεβάτι

Τάκης Σινόπουλος, Η νύχτα ποτέ δεν έρχεται τη δίψα μου να πραΰνει.

2011-11-18T19:45:00.001-08:00

Σα λόγχη γυμνή μέσα στ’ αλλόκοτο πλήθος των οραμάτων μεπαίδευε δαιμονική θανάσιμη η ομορφιά σου Ιωάννα

Ιωάννα (από την ποιητική συλλογή ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ 1951)

-Ι-

Οτοίχος ήτανε βαρύς άσπρος κάτω τ’ αυλάκι

μετο χορτάρι και το βρώμικο νερό κι απάνω

κοντάστο φοβερό καζάνι με τη σκοτεινή φωτιά

καθότανη Ιωάννα. Πίσω σάλευαν αλλόκοτες

κιάμορφες σκιές. Μια μια περνούσε

μπροστάκι Αυτή με τη βαριά κουτάλα

εβούταγεκι εμοίραζεν αμίλητη. Ο αγέρας

πηχτόςακινητούσε ολόγυρα. Καμιά κρυαγή

δενέσκιζε το λασπωμένο φως μονάχα

οαβέβαιος ψίθυρος από τις σκιές που πλήθαιναν

ολοένακαι γιορτάζανε το χώρο εκείνο.

Κιεγώ ήμουνα στο δρόμο. Πού τον γνώρισα

τοδρόμο αυτό κι ανατριχιάζω τώρα

πουεπήξανε μέσα μου ασάλευτες οι μνήμες;

Τηνκοίταγα βαθιά κι αχόρταγα μα Εκείνη

βασανισμένηαπό μια θλίψη ολότελα θανάσιμη

δενένιωθε δεν πρόσεχε κι όσο κι αν αγωνιζόμουν

ποτέτο βλέμμα μου δεν έσμιγα το βλέμμα της

τοκαυτερό. Τριγύρα στάλαζε αγωνία πηχτή

κιαιώνια. Ξάφνου –πόσος πέρασε καιρός;

ταχείλη της σαλέψανε κι άκουσα σα να γύρισα

σεχρόνια βυθισμένα μέσα σε τόσες καταχνιές

μουρμουριστήόλο πάθος τη φωνή της:

Φίλεμου κοίταξε τη ζωή μοιράζω με τα χέρια μου

στιςσκιές τη ζωή που ζώντας εζύγιασα

στηνπλάστιγγα και βάραινε στο μέρος της φθοράς.

Έτσιμίλησε κι όρμησαν φρικιαστικές μέσα μου οι μνήμες.

Όμωςπαράξενο τα μάτια της δεν κοίταγαν εμένα

μόνοπέφτανε δίπλα μου σα νάταν κάποιος άλλος

κιεκείνον έκραζε με τέτοια σκοτεινή λαχτάρα: Φίλε.

Ωστόσοτίποτα δεν σάλεψε μες στη σιγή. Καμιά

δενέφτασεν απόκριση για Εκείνη. Τότε γύρισα

μεδύναμη να ιδώ ποιος ήταν που δεν μίλησε.

Κανείς.Μήτε ίσκιος, μήτε σώμα δεν φαινόταν.

Οδρόμος έρημος εγώ καταμεσής. Η Ιωάννα

τυραννισμένηαπό έναν πόνο οξύ είχε σκύψει το κεφάλι

κιεβούταγε κι εμοίραζε κι οι σκιές

πληθαίνανεκαι προχωρούσανε και διάβαιναν

αδιάκοπαμπροστά της.

Ξάφνουαναπάντεχα σαν από μιαν αόρατη θύρα

πρόβαλεο εφιάλτης του παλιού καιρού η φριχτή της μάνα

μετα φαρμακερά στενά και ρουφηγμένα χείλη

μυξιάραζαρωμένη κι άπλυτη καθώς συνήθιζε

κιέσκυψε πάνω απ’ το κορμί της Ιωάννας και την κοίταγε

καθώςεκοίταγε άπληστα το καθετί. Και τότε

τρομάζονταςβαθιά και σκοτεινά φώναξα: Ιωάννα

Ιωάνναστρίψε τα μάτια σου τα οδυνηρά σε μένα.

Δενάκουσε. Δε γύρισε. Κι όταν απαυδισμένος

δοκίμασανα κράξω πάλε Ιωάννα δεν επρόφτασα.

Μεμιάςσκοτείδιασε και μες στο σκότος σβήσαν όλα

κιη Ιωάννα βρέθηκε στο δρόμο και κοντά της

έναυποκείμενο ξεφύτρωσε που κάπου τόχα ιδεί

κάποτεπου τριγύριζα σε συνοικίες φονιάδων

μεμούτρο πράσινο και μαύρα λιγδερά μαλλιά.

Πέρασανδίπλα μου τα μάτια μου γυρέψανε

ταμάτια της. Δεν έστριψεν η θλίψη ολοένα

καιπιο βαθιά χαράκωνε το χλωμό πρόσωπό της.

Ηνύχτα έπεφτε γύρα εφιαλτική κι όταν εφτάσανε

στουδρόμου την καμπή φάνηκε κάποιος τρίτος

-κάπουτον ήξερα κι αυτόν έμοιαζε καταδότης.

Τηβάλαναν στη μέση και προχώραγαν και ξάφνου

καθώςένα βαθύ μαύρο φτιασιδωμένο φως ερχόταν

απόψηλά και χύνονταν απάνω τους η Ιωάννα

ξάφνουσωριάστηκε και πάλι αρπάχθηκε βαριά

στονένα απάνου κι ύστερα ρυτιδωμένη ρυπαρή

κουβάριμαύρο ολόμαυρο χωρίς ποδάρια πια

μεδυο ξύλινα δεκανίκια τρίκλιζε και προχωρούσε

μεςστο πηχτό σκοτάδι εκεί που έστριβε ο δρόμος.

Καιτότες έκραξα δε βάσταξα με τρομερή κραυγή:

Ιωάννα!και σφάλιζαν τα μάτια μου κι ο νους μου θόλωσε

κιόταν πια ο αγέρας με συνέφερε που εφύσαγε

πρώτηφορά πάνω στη γη τόσο ταχύς και διάφανος

ένααγνό φως χλιαρό βαλσαμικό στάλαζε εντός μου

βοτάνιμαγικό για μιαν θανατερήν αρρώστια.

-ΙΙ-

Τοπρόσωπό σου μόλις που το γνώρισα μέσαστ’ αλλόκοτο

πλήθοςτων οραμάτων που με κύκλωναν καθώς επρόβαλε

βασανισμένοαπό τον κάματο μα ακόμα επώδυνα λαμπρό

τοπίοασάλευτο χαρακωμένο από μια θλίψη αγιάτρευτη

γυμνόσα λάβα πούχει πήξει απίστευτα νεκρό νεκρό.

Μονάχατ’ αλαφρό σάλεμα του άμμου εδώθε απ’ το κενό

μονάχαη μουδιασμένη ανανέωση του ανέμου

μαρτύραγαντην παρουσία σου σ’ αυτή τη χώρα.

Ακόμαείχες εκείνο το σημάδι πάνω απ’ το φρύδι σου.’

Δίπλαστα βλέφαρα οι ρυτίδες έδειχναν τη ζωή πούχες περάσει.

Καιτότε σ’ αναγνώρισα πώς μπόρεσα τέτοια κραυγή ν’ αφήσω;

Ιωάννα!κι εντός μου ξύπνησαν ανάστατες οι μνήμες

Ιωάννακοίταξε γύρω σου ερημιά ατελεύτητη δεν έχει

πούν’ ακουμπήσεις τώρα τη στεγνή καρδιά σου Ιωάννα.

Περιπλανήθηκασε ξέρες χρόνια αμέτρητα με σάπια ξύλα

σεθάλασσες νεκρές. Ζώνες αμμουδερές άνεμοι πυρωμένοι

μεδέσανε σε τούτο το τοπίο βάρβαρου ήλιου.

Τοφως έκαψε τ’ όνομά μου και τα χέρια μου και η νύχτα η νύχτα

ποτέδεν έρχεται τη δίψα μου να πραΰνει. Ιωάννα

σεμένα γύρισε το καυτερό σου βλέμμα σου μιλώ.

Τότεπου δοκιμάσαμε πίσω απ’ τ’ άσπρο τοίχο λαχανιάζοντας

τονάνομο έρωτα κι η μάνα σου η φριχτή κρυφάκουγε

τοβόγγο μας τότε που σαν λόγχη γυμνή με παίδευε

δαιμονικήθανάσιμη η ομορφιά σου Ιωάννα

δενχόρταινες μα κοίυαγες μακριά και γύρευες μιαν άλλη δίψα

πιοφοβερή πιο οδυνηρή και πιο τυραννική

δίψασαν τούτη του αδυσώπητου ήλιου που ρημάζει

τώρατο σώμα σου. Άκου Ιωάννα που μιλώ.

Στρέψετο βλέμμα σου το καυτερό σε μένα.

Τοπρόσωπό της σάλεψε μέσα στ’ αλλόκοτο

πλήθοςτων οραμάτων που με κύκλωναν σα νάτανε

πρώτηφορά που τόσο δυνατά τόσο πρωτόγονα την έσφιγγε

τοφως. Και ξάφνου γύρισε τα μάτια της επάνω μου

καιτην εκοίταξα με δύναμη και τοτες είδα. Ήταν τυφλή

τέλειατυφλή κι έμπηξα μια κραυγή πώς μπόρεσα

τέτοιακραυγή τρομαχτική ν’ αφήσω; Ιωάννα

Ιωάνναποιος δαίμονας σε τύφλωσε πώς βρέθηκες

στηχώρα αυτή δίχως λαλιά δίχως σημάδι μνήμης;

Ταχείλη της μείναν κλειστά κι ασάλευτα σαν τον κλειστό

κιασάλευτο άνεμο. Τα ολόγυμνα τριγύρα βράχια

χωνεύανεσιγά σιγά μέσα στο φως κι ο ακμαίος ήλιος

βασίλευεπαντοτινός τύραννος μες στη δύναμή του.

Μίλτος Σαχτούρης, Δες το Ποίημα αλήθεψε

2011-11-11T00:45:00.000-08:00

Παιδιά γδυθήκανε στο φως, νέες γυναίκες γδύθηκαν στη σκιά, σφίγγοντας μες στο πληγωμένο χέρι τους μια τούφα φιλιά αρχίζει το ταξίδι της χαράς

[Μακριά σ’ έναν άλλο κόσμο, στο στήθος φυτρώνουν κοπάδια μαργαρίτες. Εκεί δυο άνθρωποι ψιθυρίζουν: τι κάνει την καρδιά μας καρφώνει; Ναι την καρδιά μας καρφώνει! Ώστε λοιπόν είναι Ποιητής, κληρονόμος πουλιών που πρέπει, έστω και με σπασμένα φτερά να πετάει. Για του λόγου το αληθές…]

Τ’ Όνειρο (από την ποιητική συλλογή Η ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗ 1945)

Το αιωνόβιο το όνειρο

χαϊδεύει τα’ άσπρα του μαλλιά

Παιδιά γδυθήκανε στο φως

πετάξανε το τόπι κι ανακράξαν θρίαμβος

ένας φραγκόπαπας δείχνει με το δάχτυλό του το Λυκαβηττό

ένα γυμνό χαμογελάει στα κορίτσια

ψηλώνουν στα κλωνάρια τους φωνάζουνε

είναι κουτσός είναι κουτσός

βουτάνε ντροπιασμένες έπειτα στο κόκκινο νερό

Νέες γυναίκες γδυθήκαν στη σκιά

στ’ απέραντο λιμάνι τρομαγμένες

ένας χειρούργος στο μπαλκόνι παίζει τα νυστέρια του

παραφυλάνε κουρασμένοι εκφορτωτές

να κόψουν τα σκοινιά του καραβιού

να κουρελιάσουνε τ’ απάρθενα φορέματα

να στασιάσουν να κρεμάσουνε τον καπετάνιο

στο μεγάλο κατάρτι τ’ ουρανού

να σφίξουνε τα δάχτυλα οι γυναίκες

να κλείσουνε τα μάτια να στενάξουνε

να δείξουνε τα δόντια τους τις γλώσσες τους

Αρχίζει το ταξίδι της χαράς

Η πονεμένη γδύθηκε στο σκοτάδι

αναρριχήθη στο άθλιο σπίτι και

σταμάτησε τη μάταιη μουσική

γέλασε στον καθρέφτη σήκωσε τα χέρια

έβαψε το πρόσωπό της με το χρώμα

μιας προσμονής είδε τον ήλιο

μέσα στο ρολόγι της τότε θυμήθηκε:

-Δες το ποίημα αλήθεψε

και το νόθο αγόρι και το χρώμα

χαρίζουν τη χαρά

και τον τόπο αυτό πώς να φωτογραφήσουν

είναι ο τόπος της υποκρισίας

είναι η χώρα που παραμονεύουν

παιδιά που ’χασαν την αγνότητά τους

κι απλώνουνε τα χέρια στ’ ανοιχτά παράθυρα

να πέσουν τ’ άρρωστα φιλιά

να πέσουν κλαίγοντας απ’ τα παράθυρα

τα νέα λιγόζωα ορφανά

σφίγγοντας μες το πληγωμένο χέρι τους

μια τουφα άσπρα μαλλιά

Απ’ το πανάρχαιο όνειρο

[επιλογές λέξεων από ποιητικές συλλογές του Μίλτου Σαχτούρη, για να κριθεί κάθε Άνοιξη από τη χαρά της, από το χρώμα του το κάθε λουλούδι, απ’ το ανατρίχιασμά του το κάθε φιλί και η Ποίηση απ’ τον πρωτογενή της λυρισμό καθώς είναι ο μαγικός εκείνος χώρος στον οποίο αποτυπώνεται η λανθάνουσα έστω, κοινή όμως ανθρώπινη ανάγκη για ουρανό]